อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1586

เซียวหลันยวนเองก็ได้ยินว่ามีผู้ประสบภัย จึงไปตรวจสอบทันทีว่าสถานการณ์เป็นอย่างไร

ผลคือพอไปตรวจสอบก็นำเรื่องที่ชินอ๋องเซียวทำไว้สองปีก่อนมาเทียบกันได้พอดี

"บนโลกนี้มีเรื่องกรรมตามสนองหรือไม่ ข้าเองก็ไม่รู้ แต่เรื่องนี้ก็เหมือนจะมีอะไรบางอย่างมาเชื่อมโยงกันอย่างลึกลับอยู่กระมัง?"

"ตอนนั้นเหล่าประชาชนที่ถนนจ้าจี๋บ่นไม่พอใจชินอ๋องเซียวกันหมด เกลียดชังอย่างที่สุด เพียงเพราะเขาเป็นชินอ๋อง ข้าราชการที่นั่นมีคนหนึ่งเป็นคนจากบ้านฝ่ายหญิงของพระชายาชินอ๋องเซียว ถือว่าชินอ๋องเซียวทิ้งตาข้างหนึ่งไว้ทางนั้น เหล่าประชาชนถ้าหากกล้าเคลื่อนไหวอะไรขึ้นมา ชินอ๋องเซียวก็จะรู้"

"ดังนั้นพวกเขาคิดจะร้องทุกข์ก็ยังลำบาก มีประชาชนที่กล้าหน่อยถูกเลือกออกมาจะไปเรียกร้องความเป็นธรรมที่เมืองหลวง ก็ถูกฆ่าตายกลางทาง โดนเอาศพไปทิ้งที่ทุ่งร้างทั้งหมด เรื่องนี้พอมีขึ้นสักสองสามครั้ง เหล่าประชาชนก็ไม่มีใครกล้าเสนอหน้าแล้ว"

เซียวหลันยวนถอนหายใจมาทีหนึ่ง "ดังนั้น ข้าสงสัยว่าในกลุ่มผู้ประสบภัยเหล่านั้น ต้องมีคนที่จำตัวตนฐานะของเซียวเหยียนจิ่งได้ พวกเขาเดิมทีคือคิดจะฆ่าเขา ไม่เช่นนั้น แค่คนในที่ว่าการคุมตัวนักโทษไปเนรเทศ มองแล้วก็ไม่น่าจะดูดีกว่าผู้ประสบภัยเท่าไรนัก พวกเขาทำไมต้องก่อเรื่องใหญ่ขนาดนี้?"

อดพูดไม่ได้เลย ว่าเซียวหลันยวนพูดตรงกับความจริง

ความจริงตอนนั้นเป็นเช่นนี้จริง ในกลุ่มผู้ประสบภัย มีคนเคยเจอเซียวเหยียนจิ่ง รู้ว่าเขาเป็นลูกชายของชินอ๋องเซียว

พวกเขาเกลียดชินอ๋องเซียวเข้ากระดูกดำ แล้วเอาสาเหตุการลี้ภัยโยนไปบนตัวชินอ๋องเซียว ดังนั้นพอเห็นเซียวเหยียนจิ่งจึงคิดจะล้างแค้น

ใครจะรู้ว่าตอนที่ปะทะกัน เซียวเหยียนจิ่งยังตะโกนขึ้นอย่างไม่รู้จักตาย ว่าพวกเจ้าคนชั้นต่ำ รอให้ข้ากลับไปรายงานที่เมืองหลวง อวยยศเสียก่อน จะต้องนำทหารมาฆ่าพวกเขาจนเรียบ

เขาตอนนั้นยังฝันกลางวันว่าวันหนึ่งจะได้กลับไปเมืองหลวงอีกครั้ง

ผลคือพอผู้ประสบภัยได้ยิน ก็เละน่ะสิ? พวกเขารู้ที่ไหนว่าเซียวเหยียนจิ่งต้องโทษอะไรมา? ยังคิดกันว่าเซียวเหยียนจิ่งอาจจะกลับมาได้จากการทำความดีชดใช้ ถ้าเป็นแบบนั้น เขาจะต้องมาล้างแค้นพวกเขาแน่

ถ้าอย่างนั้นก็สู้ สังหารทิ้งให้มันจบๆ ไปเลยดีกว่า

ดังนั้น คนทั้งหมดจึงลงมือกับเซียวเหยียนจิ่ง

เซียวเหยียนจิ่งตายไปเช่นนั้น

ฟู่จาวหนิงฟังการวิเคราะห์ของเซียวหลันยวนแล้วก็รู้สึกทอดถอนใจมาก

"ดังนั้น การเป็นมนุษย์ต้องมีคุณธรรม จะใจร้ายเกินไปไม่ได้"

บวกกับสถานที่ที่ให้ผู้ประสบภัยอยู่จะต้องเบียดเสียดกันมากแน่ คนที่ป่วยอยู่แล้วก็มีโอกาสติดเชื้ออื่นๆ อีก วัตถุดิบยาเองก็ขาดแคลน ไม่รู้ว่ามีหมออยู่ที่นั่นคอยช่วยเหลือหรือเปล่า

พอได้ยินคำพูดเช่นนี้ ปฏิกิริยาแรกของเซียวหลันยวนก็คือไม่เห็นด้วย

"มันอันตรายนะ"

สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย

สถานที่ที่ผู้ประสบภัยร่วมตัวกัน ควบคุมดูแลได้ยากมาก มากเรื่องมากการแก่งแย่ง คนเราพอถึงช่วงที่จนตรอกจริงๆ แล้วจะโหดเหี้ยมขึ้นมาก และไม่มีเรื่องคุณธรรมใดๆ ทั้งนั้น

"สถานที่แบบนั้น มีคนหลายประเภทอยู่ด้วยกัน มีมันทุกแบบ"

ฟู่จาวหนิงหน้าตาก็สะสวยขนาดนี้ เปล่งประกายไปทั้งตัว ถ้าเข้าไปในสถานที่แบบนั้น จากที่เซียวหลันยวนเห็น ก็เหมือนแกะน้อยเข้าไปกลางฝูงหมาป่านั่นล่ะ ต้องอันตรายมากแน่ๆ

"ข้ารู้ วางใจเถอะ การช่วยเหลือผู้ประสบภัยข้าเข้าใจดี ไม่มีทางเข้าไปโดยไม่คิดหน้าคิดหลังแน่นอน"