อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1585

เซียวหลันยวนกำลังคุยเรื่องนี้กับฟู่จาวหนิง

เพระาคนที่ช่วยคนในที่ว่าการไว้ คือลุกน้องของหลานหรง

หลานหรงสั่งคนส่งจดหมายกลับเมืองหลวง แล้วเจอกับพวกผู้ประสบภัยก่อเรื่องขึ้น ช่วยออกมาอย่างหวุดหวิดได้แค่คนเดียว

"ให้ตายเถอะ" ฟู่จาวหนิงอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา "องครักษ์ตอนนั้นช่วยเซียวเหยียนจิ่งไม่ทันหรือ? ลูกน้องของหลานหรงน่าจะรู้จักเซียวเหยียนจิ่งกระมัง?"

พอได้ยินนางถามเช่นนี้ เซียวหลันยวนจึงเอียงตัวเข้ามา มองนางนิ่งๆ

"ทำอะไรน่ะ? ทำไมถึงมองข้าแบบนั้น..." ฟู่จาวหนิงถอยหลัง เขาก็ยังบีบชิดเข้ามา มือรองไปที่หลังขาเธอ ไม่ได้เธอหกล้อม

"เจ้าอยากจะช่วยชีวิตเซียวเหยียนจิ่งหรือ?"

"ทำไมข้าต้องอยากช่วยชีวิตเขา? ข้าก็แค่อยากรู้อยากเห็นเท่านั้น ถึงอย่างไรเขาก็เป็นสายเลือดราชวงศ์คนหนึ่ง จะว่าไป ลูกน้องของเขาก็ไม่น่าจะยืนมองเขาถูกผู้ประสบภัยไปนี่นา เพราะว่าหลานหรงทางนั้นยังไม่รู้ว่าช่วงนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?"

ฟู่จาวหนิงเห็นสภาพของเซียวหลันยวนก็รู้ว่าเขาหึงเสียแล้ว อดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้

"ถ้าข้าอยากช่วยชีวิตเซียวเหยียนจิ่ง วันนั้นข้าแค่ขวางท่านไม่ให้ไปแจ้งทางการก็พอแล้วไหม? ถ้าตอนนั้นพวกเราไม่แจ้งทางการ เขาก็ยังมีเวลาจัดการเรื่องของหมอเทวดาหลี่ และไม่แน่ว่าจะถูกตัดสินเนรเทศ"

เซียวหลันยวนเดิมทีฉลาดมาก ทำไมเจอเรื่องนี้แล้วสมองจู่ๆ ก็ตื้อไปกัน?

"นี่มันก็จริง"

เซียวหลันยวนพยักหน้า ก้มหน้าลงจูบที่ริมฝีปากนางทีหนึ่ง แล้วจึงยืนขึ้น ประคองนางให้นั่งดีดี

"สองปีก่อนชินอ๋องเซียวเคยรับภารกิจบรรเทาภัยพิบัติครั้งหนึ่ง ไปสร้างเขื่อนที่ถนนจ้าจี๋ทางนั้น และจัดที่พักให้กับผู้ประสบภัย ช่วยให้พวกเขาได้รับพื้นฐานในการดำรงชีวิตใหม่อีกครั้ง"

เซียวหลันยวนพุดเรื่องเกี่ยวกับผู้ประสบภัยกับฟู่จาวหนิง

"แต่หลังจากที่ชินอ๋องเซียวไปกลับสนใจแต่เชื่อสัมพันธ์กับข้าราชการท้องถิ่น ตรวจสายแร่ หาสาวงาม กินดื่มเล่นสนุกอยู่ทั้งวัน ไม่ได้สนใจความเป็นความตายของผู้ประสบภัยเลย ผู้ประสบภัยที่นั่นก็ทำแค่สร้างกระท่อมหญ้าให้อยู่ ปีที่แล้วพอหิมะลง ที่นั่นเป็นจุดที่คนจะอยู่ไม่ได้มากที่สุดแล้ว บ้านหญ้าพวกนั้นถูกกดลงมา แต่เป็นเพราะหญ้าพวกนี้นั่นล่ะ ดังนั้นคนที่ถูกทับตายจึงไม่มากนัก"

"คนที่ตายไม่มากนัก แต่พวกเขาก็ไม่มีที่จะอยู่ไม่มีอาหารให้กินแล้ว ทำได้แค่ต้องหนีภัย ข้าให้คนไปสืบมา ผู้ประสบภัยที่มาเจอกับเซียวเหยียนจิ่งกลุ่มนั้น เป็นไปได้ว่าจะมาจากถนนจ้าจี๋ทางนั้น"

ฟู่จาวหนิงถลึงตาอ้าปากค้าง "ความหมายของท่านคือ กรรมตามสนองหรือ?"

ถ้าหากตอนที่ชินอ๋องเซียวไปบรรเทาภัยครั้งนั้นลงแรงเสียหน่อย ทำให้ประชาชนเหล่านี้มีที่กินที่อยู่ บางทีภัยหิมะครั้งนี้พวกเขาก็คงไม่ต้องลี้ภัยกัน