อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1585

เซียวหลันยวนกำลังคุยเรื่องนี้กับฟู่จาวหนิง

เพระาคนที่ช่วยคนในที่ว่าการไว้ คือลุกน้องของหลานหรง

หลานหรงสั่งคนส่งจดหมายกลับเมืองหลวง แล้วเจอกับพวกผู้ประสบภัยก่อเรื่องขึ้น ช่วยออกมาอย่างหวุดหวิดได้แค่คนเดียว

"ให้ตายเถอะ" ฟู่จาวหนิงอยากรู้อยากเห็นขึ้นมา "องครักษ์ตอนนั้นช่วยเซียวเหยียนจิ่งไม่ทันหรือ? ลูกน้องของหลานหรงน่าจะรู้จักเซียวเหยียนจิ่งกระมัง?"

พอได้ยินนางถามเช่นนี้ เซียวหลันยวนจึงเอียงตัวเข้ามา มองนางนิ่งๆ

"ทำอะไรน่ะ? ทำไมถึงมองข้าแบบนั้น..." ฟู่จาวหนิงถอยหลัง เขาก็ยังบีบชิดเข้ามา มือรองไปที่หลังขาเธอ ไม่ได้เธอหกล้อม

"เจ้าอยากจะช่วยชีวิตเซียวเหยียนจิ่งหรือ?"

"ทำไมข้าต้องอยากช่วยชีวิตเขา? ข้าก็แค่อยากรู้อยากเห็นเท่านั้น ถึงอย่างไรเขาก็เป็นสายเลือดราชวงศ์คนหนึ่ง จะว่าไป ลูกน้องของเขาก็ไม่น่าจะยืนมองเขาถูกผู้ประสบภัยไปนี่นา เพราะว่าหลานหรงทางนั้นยังไม่รู้ว่าช่วงนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่า?"

ฟู่จาวหนิงเห็นสภาพของเซียวหลันยวนก็รู้ว่าเขาหึงเสียแล้ว อดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้

"ถ้าข้าอยากช่วยชีวิตเซียวเหยียนจิ่ง วันนั้นข้าแค่ขวางท่านไม่ให้ไปแจ้งทางการก็พอแล้วไหม? ถ้าตอนนั้นพวกเราไม่แจ้งทางการ เขาก็ยังมีเวลาจัดการเรื่องของหมอเทวดาหลี่ และไม่แน่ว่าจะถูกตัดสินเนรเทศ"

เซียวหลันยวนเดิมทีฉลาดมาก ทำไมเจอเรื่องนี้แล้วสมองจู่ๆ ก็ตื้อไปกัน?

"นี่มันก็จริง"

เซียวหลันยวนพยักหน้า ก้มหน้าลงจูบที่ริมฝีปากนางทีหนึ่ง แล้วจึงยืนขึ้น ประคองนางให้นั่งดีดี