อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1584

จวนชินอ๋องเซียวล้มหายไปอย่างรวดเร็วและกะทันหัน คนของเมืองหลวงล้วนไม่ทันได้ตั้งตัว

ยังจำได้ดีที่จวนชินอ๋องเซียวตอนนั้นดูถูกฟู่จาวหนิง ในวันพิธีสร้างความอับอายขนาดนั้นให้กับนาง ตอนนั้นคนทั้งหมดยังรู้สึกว่าฟู่จาวหนิงไม่คู่ควรกับเซียวเหยียนจิ่งจริงๆ ล้วนคิดกันว่าหลังจากที่นางถอนหมั้นกลางถนนแล้ว นางจะยังแต่งงานกับใครได้อีก ที่จะดีไปกว่าเซียวเหยียนจิ่ง

ใครจะรู้ ว่าตอนนี้จวนชินอ๋องเซียวจะพังไม่เป็นท่าไปแล้วแบบนี้ ชินอ๋องเซียวตายแล้ว เซียวเหยียนจิ่งก็ถูกเนรเทศสามพันลี้

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนแรกหลี่จื่อเหยายังมีพ่อเป็นหมอเทวดา กำเริบเสิบสานต่อหน้าฟู่จาวหนิงเสียขนาดนั้น

แล้วใครจะรู้ ว่าตอนนี้หมอเทวดาหลี่จะถูกสังหาร ตัวนางเองจะถูกหย่าจนหกล้มแล้วตายไป แต่ฟู่จาวหนิงกลับยังเป็นพระชายาอ๋องเจวี้ยนอย่างสบายไร้กังวล ยิ่งไปกว่านั้นยังเข้าร่วมกับสมาคมหมอใหญ่แล้วด้วย

หลังจากหมอเทวดาหลี่ตาย ในเมืองหลวงก็เหลือคนของสมาคมหมอใหญ่แค่คนเดียวแล้ว ตัวตนฐานะของฟู่จาวหนิงก็สูงขึ้นไปอีก

หลังจากนี้ถ้าเจอโรคยากๆ ก็ทำได้แค่ต้องมาหานางแล้ว ไม่มีหมอเทวดาหลี่อีกแล้ว

ประชาชนต่างก็รู้สึกเศร้าเสียใจกับการจากไปของหมอเทวดาหลี่เช่นกัน

"หมอเทวดาหลี่รักลูกจนเคยตัว เรื่องวุ่นๆ ที่เขาก่อขึ้นช่วงหลายปีนี้ เกือบทั้งหมดล้วนมาจากการกระทำหลี่จื่อเหยาทั้งนั้น ลูกสาวคนนี้โดนตามใจมากก็ไม่ดี ตามใจจนไม่รู้จักผิดชอบชั่วดี"

"นี่ยังไม่รู้จักผิดชอบชั่วดีอีกหรือ? ขนาดพ่อสามีตัวเองก็ยังปีนขึ้นเตียงได้ พวกเจ้าว่าเป็นเพราะเรื่องนี้ไหม รัฐทายาทเซียวถึงได้เดือดดาลจนฆ่าหมอเทวดาหลี่?"

"ตอนนี้กลายเป็นนักโทษเนรเทศไปแล้ว ในเมืองหลวงยังจะเหลือคนที่ชื่อว่ารัฐทายาทเซียวอีกเสียที่ไหน"

"รัฐทายาทเซียวนี่ซวยเพราะหลี่จื่อเหยาหรือเปล่า?"

ก็ยังมีคนที่จิตใจดีอยู่บ้าง พอได้ยินคำพูดนี้ก็เตือนคำวิจารณ์ของทุกคนขึ้น "เอาล่ะๆ คนก็ตายไปแล้ว ต้องให้เกียรติผู้ตายหน่อย"

หลี่จื่อเหยาตายไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้นยังตายอย่างน่าเวทนาด้วย

เรื่องของจวนชินอ๋องเซียวกับจวนตระกูลหลี่วุ่นวายไปหลายวัน พอผ่านไปอีกสองสามวันก็มีข่าวส่งเข้ามา บอกว่าบนเส้นทางที่เนรเทศเซียวเหยียนจิ่งไปเจอเข้ากับผู้ประสบภัยกลุ่มหนึ่ง เกิดการปะทะกันขึ้น ท่ามกลางความสับสนจึงถูกตีจนตาย

เป็นคนในที่ว่าการที่รับผิดชอบคุมตัวหนีกลับมาบอก

คนในที่ว่าการคนนั้นก็บาดเจ็บไปทั้งตัว เลือดไหลไปทั้งตัว หน้าผากก็แตก นิ้วข้างหนึ่งขาดไป แล้วยังหนาวจนปากคล้ำ แทบเอาชีวิตไม่รอด

"มีคนแอบช่วยข้า ตอนจังหวะสำคัญมาดึงข้าไว้ ไม่อย่างนั้นข้าเองก็กลับมาไม่ได้แล้ว พวกผู้ประสบภัยนั่นอย่างกับคนบ้า รู้ทั้งรู้ว่าเราเป็นคนในที่ว่าการ แล้วยังคุมตัวนักโทษมา บนตัวต้องไม่มีของอะไรอยู่แล้ว แต่ก็ยังกรูกันเข้ามาเหมือนฝูงผึ้ง ปล้นพวกเราจนหมดตัว"

พวกเขาติดสุราไปสองถุง กลัวว่าระหว่างทางจะหนาว ตอนกลางคืนยังพอได้ดื่มบ้าง นอกจากนี้ก็เป็นเสบียงแห้งอีกสองสามวัน ไม่ใช่ของดีอะไรเลย ก็แค่เนื้อแห้งบางส่วนกับขนมปิ่งที่ไม่มีรสชาติอะไร

"สำหรับผู้ประสบภัยแล้ว ต่อให้แค่ขนมปิ่งชิ้นเดียวมันก็ช่วยชีวิตได้"