อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1623

ผู้อาวุโสจี้รู้ว่า จะเตือนไม่ให้ฟู่จาวหนิงไปเมืองเจ้อนั้นเป็นไปไม่ได้

การตัดสินใจที่นางพูดออกมา ไม่มีทางเปลี่ยน

ยิ่งไปวก่านั้น วิชาหมอของนางเองก็ดีขนาดนี้ ไปสถานที่แบบนั้นจะต้องช่วยเหลือชีวิตได้มากมายแน่นอน ผู้อาวุโสจี้ที่ทั้งใจเต็มไปด้วยความดีงามก็ไม่กล้าที่จะห้ามปราม

แต่เขาเองก็ยังเป็นห่วงฟู่จาวหนิง

"เมืองเจ้อทางนั้นผู้ประสบภัยมากเกินไป จะต้องวุ่นวายแน่นอน เจ้าไปที่นั่นความปลอดภัยเป็นปัญหา ต้องระวังหน่อย แล้วอ๋องเจวี้ยนจัดแจงให้แล้วหรือยัง? เจ้าคงต้องพาองครักษ์ไปมากหน่อย"

ถึงแม้ถ้าผู้ประสบภัยก่อจราจลขึ้นมา ต่อให้มีองครักษ์มากแค่ไหนก็ทำอะไรไม่ได้ แต่พาไปหน่อยก็ยังดีกว่าไม่พาไป

"เจ้ามีของแปลกๆ ตอนสกัดยาเยอะไม่ใช่หรือ? ทำยาที่เอาไว้ทำให้คนล้มวงกว้างๆ ไว้เยอะหน่อย ถ้าถึงเวลาต้องใช้จริง เจ้าก็ไม่ต้องสนอะไร สาดยาออกไปเลย รักษาตัวเองไว้ก่อนเป็นสำคัญ"

"ฮ่าๆ ท่านอาจารย์ สอนลูกศิษย์แบบนี้ได้เหรอ?"

ฟู่จาวหนิงอดขำขึ้นมาไม่ได้ ผู้อาวุโสจี้สอนให้นางใช้ยาสลบกับผู้ประสบภัยเนี่ยนะ

ผู้อาวุโสจี้ถลึงตา "แค่นี้จะเป็นอะไรไป? ทำอะไรก็ต้องป้องกันตัวเองไว้ก่อน ความปลอดภัยของเจ้าสำคัญที่สุด!"

"ข้ายังคิดว่าท่านอาจารย์จะรู้สึกว่าทุกคนเท่าเทียมกันเสียอีก"

"จะเท่าเทียมกันทำไม? ไม่ต้องพูดเรื่องอื่นเลย วิชาแพทย์ของเจ้านั้นล้ำค่าเป็นพิเศษ ถ้าเจ้ายังรอด ทั้งชีวิตนี้ยังจะช่วยชีวิตคนได้อีกตั้งมากเท่าไร ดังนั้น ชีวิตของเจ้าอันที่จริงไม่ได้เทียบเคียงเท่ากับชีวิตของตัวเจ้าเองเท่านั้น เจ้าคิดว่าใครก็มาเทียบกับเจ้าได้หรือไรกัน?"

ฟู่จาวหนิงหัวเราะขึ้นมาอีก

"แล้วก็ ทฤษฏียาของเจ้านั้นยอดเยี่ยมมาก ยาที่เจ้าสกลัดหลังจากนี้จะรักษาคนได้อีกมากมาย ดังนั้นที่บอกว่าชีวิตของเจ้าสำคัญมันพูดผิดตรงไหน?"

หงจั๋วที่อยู่ข้างๆ ก็ออกแรงพยักหน้า "ผู้อาวุโสจี้พูดถูกต้องเจ้าค่ะ"

"เห็นไหม สาวใช้เจ้ายังยอมรับเลย"

ไป๋หู่ที่ได้ยินก็ยอมรับด้วยเช่นกัน ถึงอย่างไรนายท่านของพวกเขาก็เป็นคุณหนูที่ช่วยชีวิตเอาไว้ ตระกูลเสิ่นเองถ้าไม่มีเสิ่นเสวียน ก็ยังไม่รู้เลยว่าจะวุ่นวายไปถึงไหน คนที่จะตายอย่างไม่เป็นธรรมคงมีอีกมาก