อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1624

เซียวหลันยวนพูดพลางหัวเราะเสียงต่ำ

ฟู่จาวหนิงเองก็ตกตะลึงไป "ผู้ตรวจการอันไปคุกคามองค์จักรพรรดิหรือ?"

ถ้าหากผู้ประสบภัยทะลักเข้าเมืองหลวง เมืองหลวงก็จะวุ่นวาย องค์จักรพรรดิไม่อยากจะสนใจก็คงต้องสนใจแล้ว

แค่โรคระบาด องค์จักรพรรดิก็ยังกลัวจนไม่ประชุมเช้า ไม่ต้องพูดเรื่องผู้ประสบภัยนับหมื่นเลย? เขาได้ตกใจจนตายกันพอดี

"ก็จริงนั่นล่ะ แต่นี่ก็เป็นเรื่องจริง แต่รายละเอียดด้านในที่นำไปปฏิบัติได้ก็มีเยอะมาก"

"แล้วองค์จักรพรรดิให้เงินบรรเทาภัยมาเท่าไร?"

"หนึ่งหมื่นตำลึง"

"ขี้เหนียว" ฟู่จาวหนิงเบ้ปาก

นางเองก็ยอมแล้ว ผู้ประสบภัยนับหมื่น แต่ให้เงินบรรเทาภัยมาหมื่นตำลึง? นางเค้นจากตัวพวกองค์หญิงเจ็ดยังได้มาตั้งสามหมื่นตำลึง

"คลังหลวงว่างเปล่าแล้วจริงๆ"

"เอาเถะ พวกเราเองก็ลองไปเตรียมตัวดูก่อน ถ้าเงินไม่พอจริง ค่อยให้ผู้ตรวจการชิงกลับไปปล้นองค์จักรพรรดิอีก" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น

ถ้ายังไม่เห็นสถานการณ์เมืองเจ้อกับตา ใต้เท้าอันหากคิดจะปล้นก็ปล้นลำบาก

"อันเหนียนบอกว่าสามวันนั้นรีบไปหน่อย ขอเลื่อนไปวันหนึ่ง ข้าส่งคนไปดูลาดเลาก่อน ตอนพวกเจ้าไปถึงจะมีคนรอรับอยู่"

เอาของไปด้วยตั้งมากมาย ตอนไปถึงต้องมีคนมารับแน่นอน แล้วถ้าเผื่อเกิดความวุ่นวายอะไรขึ้น ถูกผู้ประสบภัยล้อม ถึงตอนนั้นเกิดการแย่งชิงขึ้นมาคงแย่แน่

ฟู่จาวหนิงพยักหน้า "เช่นนั้นก็พอดีเลย ข้าจะไปขุดยาในเขาสองวัน กลับมาสกัดยาอีกวันหนึ่ง ก็ออกเดินทางได้พอดี"

"ข้าไปกับเจ้าด้วย" เซียวหลันยวนยังไม่วางใจ