อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1632

พระชายาเยว่รู้สึกว่า แม่นมเยว่อดทนอยู่ในวังมายี่สิบปี คงวางแผนงานใหญ่อะไรอยู่

นางถึงแม้จะเคยเห็นฝีมือแม่นมเยว่มาบ้างแล้ว แต่ก็ยังรู้สึกว่าแม่นมเยว่เองก็ไม่ได้มีฝีมือมากขนาดนั้น ถ้าหากนางร้ายกาจจริง จำเป็นต้องมาซุ่มอยู่ในวังหลวงยี่สิบปี แต่ก็ยังทำเรื่องไม่เสร็จแบบนี้หรือ?

แม่นมเยว่น่าจะเป็นยอดฝืมือในการใช้ยา ยิ่งไปกว่านั้นยังยอดเยี่ยมในด้านการสกัดยาชนิดนั้น ยาที่ไม่ใช่เรื่องที่น่าภูมิใจเท่าไร ถึงอย่างไรก็ทำให้แค่ผู้ชายมีความสุขล่องลอยได้มากเท่านั้น ทำเรื่องใหญ่โตอะไรให้สำเร็จไม่ได้

ตอนนี้ นางได้รับความโปรดปรานจากองค์จักรพรรดิแล้ว ยังต้องคอยฟังแม่นมเยว่อยู่อีกหรือ?

แต่ถ้าแม่นมเยว่ก็มีวิธีการที่จะให้องค์จักรพรรดิรับมือกับอ๋องเจวี้ยนจริงล่ะ?

จะว่าไป ยาชนิดนั้นของแม่นมเยว่ ถ้าหากใช้กับอ๋องเจวี้ยน ไม่รู้ว่าจะมีประสิทธิผลไหม

ชั่วขณะหนึ่ง พระชายาเยว่คิดไปร้อยแปด

จากนั้นนางก็ไปที่ครัวเล็ก ลงมือทำของว่างขึ้นมาถาดหนึ่ง เปลี่ยนเสื้อผ้า แต่งเนื้อแต่งตัวอย่างประณีต ยกของว่างเข้าไปในห้องหนังสือหลวง

องค์จักรพรรดิเพิ่งฟังรายงานลับจบ

เขาให้คนจับตาดูคอยจับตาดูการเคลื่อนไหวของคนหลายคนในเมืองหลวง

เรื่องของฟู่จาวหนิงกับเฉินฮ่าวปิง เขาได้ยินแล้ว

เรื่องที่ต่งฮ่วนจือให้คนจัดตเรียมวัตถุดิบยา เขาเองก็รู้แล้วเช่นกัน

แต่คนของเขาไม่เห็นว่าเซียวหลันยวนออกไปไหน และไม่เห็นว่าอันเหนียนจะเข้ามาเยี่ยมด้วย

เซียวหลันยวนถ้าหากรู้ คงได้ประชดเข้ามา ว่าเรื่องที่ไม่อยากจะให้เจ้ารู้ เจ้าจะหาข่าวมาได้จริงหรือ?

องคื๗ักรพรรดิตรวจสอบได้ นั่นก็เขาเพราะต้องการให้องค์จักรพรรดิตรวจสอบได้

ที่องครักษ์ลับเข้ามารายงานก็คือ พระชายาอ๋องเจวี้ยนออกจากจวนไปตลอด แต่อ๋องเจวี้ยนกลับไม่เห็นว่าออกข้างนอกเลย

องค์จักรพรรดิกำลังคิด ถ้าอย่างนั้นเซียวหลันยวนป่วยหรือยังไม่ป่วยกันแน่?

คนที่เขาให้ไปจับตาดูพันธมิตรโอสถขายยาน้ำก่อนหน้านี้ รวมถึงต้วนฉวินคนนั้น ออกไปแล้วตั้งสองสามวัน แต่ก็ยังไม่เห็นว่าเขาจะป่วยเลย