อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1631

"จุ๊ๆ เรื่องนี้..." พระชายาเยว่คิดๆ ยังไม่รู้จะจัดการอย่างไรก่อนดีชั่วคราว

"เจ้ากลับไปอยู่ข้างๆ เฉินฮ่าวปิงก่อนแล้วกัน คอยจับตาดูนางไว้ มีเรื่องอะไรก็มาบอกกับข้า" พระชายาเยว่รู้สึกว่าตอนนี้ใช้งานชิวอวิ๋นไปก่อนแล้วกัน ถึงอย่างไรนางก็ไม่มีตัวเลือกอื่นแล้ว

"่เจ้าค่ะ"

รอจนชิวอวิ๋นออกไป พระชายาเยว่ก็เรียกคนเข้ามา

คนคนนี้ดูแล้วปกติดี แต่ว่าการเดินเหินในวังนั้นไม่ถูกใครสังเกตหรือสนใจเลย

เป็นแม่นมที่หน้าตาธรรมดาคนหนึ่ง

"แม่นมเยว่ เมื่อครู่เจ้าได้ยินแล้วใช่ไหม?"

แม่นมเยว่คนนี้ก้มหน้าต่ำเล็กน้อย เอ่ยขึ้นน้ำเสียงราบเรียบ

"ได้ยินแล้วพะย่ะค่ะ"

"เรื่องนี้ ควรจะเผยกับองค์จักรพรรดิไหม?"

"ได้พะย่ะค่ะ"

"แต่ถ้าองค์จักรพรรดิรู้ อาจจะกริ้วอย่างรุนแรงได้ อ๋องฉยงที่มีความคิดไม่ดีกับพระชายาอ๋องเจวี้ยน เรื่องนี้ถ้าลือออกไปจะไม่ดีกับราชวงศ์"

"เรื่องนี้มีประโยชน์กับการที่พวกเราจะสืบค้นระดับความอดทนของจักรพรรดิต่ออ๋องฉยงได้ว่าอยู่ที่ไหน เพราะอะไรอ๋องฉยงจึงยังอยู่ในเมืองหลวง เรื่องนี้ยังต้องตรวจสอบให้ชัดเจน"

"เนื้อหาการคุยกันของอ๋องฉยงกับองค์จักรพรรดิทำไมจึงเปิดเผยไม่ได้" พระชายาเยว่ถอนหายใจ

"ดังนั้น เรื่องนี้ถ้าใช้วิธีที่ไม่ธรรมดาหน่อยมากระตุ้น บางทีอาจจะมีประสิทธิภาพที่น่าพึงพอใจก็ได้" แม่นมเยว่เอ่ยต่อ

จริงหรือ?

พระชายาเยว่คิดๆ รู้สึกว่าก็ไม่ใช่จะไม่ได้ แต่ว่า หลังจากให้แม่นมเยว่ถอยออกไป นางก็นั่งคิดอยู่ตรงนั้นนานพอควร