อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1630

"อะไรนะ?!"

พระชายาเยว่พอได้ยินประโยคนั้นของชิวอวิ๋น ทิ้งมารยาทอะไรไปเกือบหมดจนแทบกระโจนขึ้นมา

"เจ้าอย่ามาพูดมั่วซั่วนะ! ถ้าให้คนอื่นได้ยินข้าเองก็ช่วยเจ้าไม่ได้!"

อันที่จริงนางเองก็ไม่อยากได้ชิวอวิ๋นแล้ว ดูแล้วเหมือนทำเรื่องอะไรก็ไม่สำเร็จ ไร้ประโยชน์สิ้นดี

แต่ว่าตอนนี้พอได้ยินชิวอวิ๋นพูดประโยคนี้ออกมา ก็ทำเอานางลืมเรื่องที่จะโยนชิวอวิ๋นทิ้งไปทันที

"เป็นเรื่องจริง พระชายา เรื่องนี้ถ้าไม่ได้ยินเองกับหู ข้าน้อยจะกล้าแต่งขึ้นมาได้อย่างไรกัน?" ชิวอวิ๋นรีบพูด

"อ๋องฉยงชอบพระชายาอ๋องเจวี้ยนรึ?"

"พะย่ะค่ะ ตอนที่ออกมาจากวังราชนิเวศน์ ข้าไปเจอที่หน้าประตูใหญ่"

พระชายาเยว่คิดถึงใบหน้า รูปร่างของฟู่จาวหนิง ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่เชื่อ

"ได้ยินว่าอ๋องฉยงเป็นพวกชื่นชอบสาวงาม ไม่เช่นนั้นพระชายาอ๋องฉยงคงไม่คุมเขาไว้อย่างเข้มงวด ราวกับอยู่ในคุกแน่นอน"

เพราะพอหย่อนยาน ไม่ทันระวังหน่อย อ๋องฉยงก็อาจจะไปหลับนอนกับสาวสวยคนไหนแล้วก็คอยเลี้ยงไว้ด้านนอก

แต่พระชายาอ๋องฉยงเข้มงวดเสียขนาดนั้นแล้ว อ๋องฉยงก็ยังมีอวิ๋นจูกับเฉินฮ่าวปิงลูกนอกสมรสสองคนนี้ได้

ที่โตแล้วมีอยู่สองคน แล้วที่ยังไม่โตล่ะ? อธิบายได้ว่าอ๋องฉยงช่วงหลายปีนี้เจ้าชู้ไปทั่วเลย

"พระชายาอ๋องเจวี้ยนก็มีความสามารถที่ทำให้ชายหนุ่มหวั่นไหวได้จริงๆ" พระชายาเยว่ตอนที่พูดประโยคนี้ ในใจก็ยังรู้สึกปวดอยู่บ้าง

หญิงสาวคนไหนยอมให้คนอื่นสวยกว่าตัวเองบ้างล่ะ?

"ก็จริง สายตาของอ๋องฉยงเองก็ดีมาตลอด" ชิวอวิ๋นรับตามมา

พระชายาเยว่หน้านิ่ง เหลือบมองนางผาดหนึ่ง "อ๋องฉยงต่อให้ชอบพระชายาอ๋องเจวี้ยน ก็ไม่มีทางพูดออกมาโดยไม่สนอะไรแน่ เจ้าไปรู้เรื่องนี้มาได้อย่างไร?"

"หลังจากอ๋องฉยงกลับเข้าไปยังวังราชนิเวศน์ พอได้ยินว่าท่านหญิงถูกตบ ยิ่งไปกว่านั้นยังทำเรื่องไม่สำเร็จ หน้าก็ทมึนลงมา"