อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1638

เซียวหลันยวนปลดหน้ากากลง

"มีคนส่งจดหมายด่วนเข้ามา บอกว่าจับตัวโป๋จีแม่ทัพบู๊ที่ราชาเฮ่อเหลียนไว้วางใจที่สุดได้ บนตัวโป๋จีมีจดหมายลับที่จะส่งให้เสี่ยวเฟยอยู่ คนในที่ว่าการส่งคนไปยังจวนตระกูลฟู่ พาตัวเสี่ยวเฟยไปแล้ว"

เซียวหลันยวนเดิมทียังคิดจะรีบบอกนางเรื่องนี้ เพียงแต่ไม่อยากให้นางที่เหนื่อยล้าต้องตกใจเกินไป

ให้นางสบายขึ้นมาหน่อย แล้วค่อยเล่าเรื่องนี้ออกมาดีกว่า

ฟู่จาวหนิงลุกขึ้นนั่งตัวตรง

"แล้วเสี่ยวเฟยตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?"

ต้องเป็นเรื่องที่เร่งด่วนมากแน่ ก่อนหน้านี้เซียวหลันยวนถึงได้กลับไปจัดการเอง

"อยูในจวนทางการ พ่อของเจ้าเองก็ตามไปแล้ว พาจงเจี้ยนไปด้วย ยังไม่ต้องร้อนใจ ข้าให้คนคอยเฝ้าจวนทางการไว้แล้ว ก่อนที่พวกเราจะกลับถึงจะไม่มีใครพาพวกเขาไปไหน"

เขาลงมือจัดการเอง ไม่อย่างนั้นเสี่ยวเฟยคงเกิดเรื่องเข้า ฟู่จาวหนิงคงร้อนใจไม่ไหวแน่นอน

พอได้ยินคำนี้ ใจของฟู่จาวหนิงจึงค่อยๆ นิ่งลงมา "โป๋จีเป็นคนสำคัญข้างกายราชาเฮ่อเหลียนหรือ? เป็นแม่ทัพบู๊? แล้ววรยุทธ์ดีไหม?"

นางไม่เคยได้ยินเสี่ยวเฟยเอ่ยถึงเรื่องนี้

แต่ว่าก็จริง เสี่ยวเฟยเองก็รู้สึกไม่ค่อยดีกับคนของราชาเฮ่อเหลียนอยู่หลายคน เพราะเป็นแค่ชนเผ่าเล็กๆ แต่ก็ยังจะคิดแย่งชิงผลประโยชน์ วุ่นวายยุ่งเหยิง

เขาอาจจะคิดว่า ชาตินี้น่าจะไม่ต้องกลับไปที่เผ่าเฮ่อเหลียนอีกแล้ว และคงไม่ได้เจอกับคนเหล่านั้นอีกแล้ว พูดมาก็ไม่มีความหมายอะไรหรอกกระมัง

"ข้างกายราชาเฮ่อเหลียนมีแม่ทัพบู๊อยู่สี่คน โป๋จีเป็นหนึ่งในนั้น วรยุทธ์ไม่เลว แต่หลักๆ คือวิชาตัวเบายอดเยี่ยมมาก"

"แล้วจดหมายล่ะ? ส่งมาให้เสี่ยวเฟยจริงไหม?"

"ข้าบอกว่าจะมารับเจ้า คุณชายฟู่จึงให้ข้ารีบมาที่ตีนเขานี่ บอกว่าเรื่องที่เหลือส่งให้เขาจัดการก่อนชั่วคราว เขาได้จดหมายแล้วจะอ่านให้ก่อน"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน