อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1637

อ๋องฉยงแอบกัดฟัน

"ข้าอยู่ที่นี่รอฟ้าสางแล้วค่อยเข้าภูเขาก้ได้..." อ๋องฉยงยังคิดจะดิ้นรน

เซียวหลันยวนจะยอมให้เขาดิ้นรนได้อย่างไร?

"เช่นนั้นได้อย่างไร? ใครก็ได้ เก็บกระโจมเสีย"

พอเขาสั่งคำสั่ง ก็มีองครักษ์ออกไปทันที เคลื่อนไหวจัดการเก็บกระโจมเหล่านั้นอย่างคล่องแคล่วว่องไว

"เอาคบไฟให้อ๋องฉยงไปส่องทางด้วย"

"ขอรับ"

กองไฟที่กำลังลุกไหม้อยู่ ถูกคนนำกิ่งไปจุดเพื่อทำเป็นคบไฟหลายๆ อัน ส่วนไฟที่เหลือก็ดับทิ้ง สาดโคลนลงไป เพื่อป้องกันอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้น

"กระโจมนี้ข้าให้คนกางมันขึ้น กองไฟเองข้าก็เป็นคนสั่งให้จุดขึ้นมา ตอนนี้ข้าจัดการเก็บกวาดไป คงไม่มีปัญหาใช่ไหม?"

เซียวหลันยวนมองอ๋องฉยง น้ำเสียงสงบนิ่งมาก

จะไปมีปัญหาอะไรได้?

เดิมทีหลังจากที่อ๋องฉยงมาเห็นกระโจมชั่วคราวก็อยากจะครองเป็นของตัวเอง แล้วมารอฟู่จาวหนิงที่นี่

ใครจะคิดว่าเซียวหลันยวนจะวกกลับมากัน?

ตอนนี้ถ้าเขาบอกว่าจะค้างคืนที่นี่พรุ่งนี้ค่อยขึ้นเขาก็คงไม่ได้แล้ว ถ้าไม่มีกระโจมแต่ยังคิดจะอยู่ค้างคืนที่นี่ ต่อให้ก่อไฟก็ยังหนาวตายได้

เขาเองก็ไม่ได้มีกำลังภายในลึกล้ำคอยป้องกันตัวด้วย

"อ๋องฉยงเมื่อครู่ไม่ใช่บอกว่าจะขึ้นเขาหรือ? หรือว่าโกหกข้า?" เซียวหลันยวนใช้น้ำเสียงราบเรียบ พูดขึ้นมาอย่างบีบคั้น

อ๋องฉยงกัดฟัน "เซียวหลันยวน ข้าเป็นเสด็จอาของเจ้านะ..."

"แค่ญาติ" เซียวหลันยวนตัดบทเขา

ไม่ได้เป็นอาแท้ๆทางสายเลือดเสียหน่อย ต่อให้เป็น เซ๊ยวหลันยวนก็ไม่เห็นในสายตาอยู่ดี

เขากระทั่งองค์จักรพรรดิที่เป็นพี่ชายก็ยังไม่ไว้หน้าเลย แล้วอ๋องฉยงจะเหลือรึ?

"นี่เจ้า!"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน