อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1640

"อ๋องเจวี้ยนมาถึงแล้ว"

ข้าราชการชั้นผู้น้อยคนหนึ่งรีบวิ่งเข้ามา รู้ว่าใต้เท้าร้อนรนมาก จึงรีบ เข้ามารายงาน

"เร็ว"

เขาทางนี้แทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว คุกใหญ่ทางนั้นถ้าถามออกมาได้ว่าจดหมายอยู่ที่ไหน ก็คงจะให้เขาเอาฟู่จาวเฟยส่งเข้าคุกใหญ่แน่

แต่อ๋องเจวี้ยนก่อนหน้านี้กำชับว่า ก่อนหน้าที่เขาจะกลับมา ฟู่จาวเฟยต้องอยู่ที่นี่ก่อน ห้ามส่งไปคุกใหญ่

เขาเองก็ทานไม่ไหวแล้ว เดิมทีฟู่จาวเฟยไม่ได้จะส่งมาที่เขาทางนี้ แต่เป็นจดหมายด่วนของอ๋องเจวี้ยนที่ให้เข้าเข้ามารับช่วงไว้ก่อน

แต่เขาเองก็ร้อนรนด้วย เขาเองก็กลัวนี่ ถึงตอนนั้นถ้าค้นเจอจดหมายอะไรเข้า แล้วเกี่ยวข้องกับฟู่จาวเฟยจริง เขาก็จัดการลำบากแล้ว

ถึงอย่างไรฟู่จาวเฟยก็อยู่กับเขาทางนี้ ไม่ได้ลงตรวน ไม่ได้ตี ไม่ได้ขังอีกต่างหาก ยังคงนั่งรออยู่ที่โถงข้างๆ

แล้วยังมีฮูหยินฟู่ด้วย นั่งอยู่กับลูกชายด้วยกัน

เขาทำเช่นนี้ ถ้าหากถูกองค์จักรพรรดิรู้เข้า องค์จักรพรรดิคงไม่ละเว้นเขาแน่

พอเขาออกไป เสิ่นเชี่ยวกับฟู่จาวเฟยก็ลุกขึ้นยืนทันที ขณะเดียวกันก็มองมาทางเขา

"ใต้เท้า?"

"คุณชายฟู่ไปที่ไหนแล้วกันแน่?"

ใต้เท้าหยินจิงเจ้ามองพวกเขา และคิดถึงเรื่องที่เมื่อครู่ฟู่จิ้นเชินจู่ๆ ก็บดกว่าจะออกไปรอบหนึ่ง แล้วยังยืมข้าราชการชั้นผู้น้อยเขาไปอีกสองคน

ตอนนี้พอนึกขึ้นมา ใต้เท้าก็อยากจะตบหน้าตัวเองเสียเหลือเกิน ให้ตัวเองได้ตื่นเสียที เขารับปากไปได้ยังไงกัน?

จะต้องเป็นเพราะวาทศิลป์ของฟู่จิ้นเชินแน่! ใช่เลย เพราะแบบนี้แน่นอน!

เขาไม่เคยเห็นคนที่พูดเก่งแบบฟู่จิ้นเชินมาก่อนเลย พูดจนเขาเหม่อลอยตอบรับไปแบบนั้น

ตอนนี้พอมาคิด ฟู่จิ้นเชินอย่างเขามีตัวตนฐานะอะไรกัน? ขนาดออกไปทำอะไรก็ไม่บอก อยู่ดีดีก็ยืมข้าราชการชั้นผู้น้อยออกไปสองคน

แล้วข้าราชการชั้นผู้น้อยเจียงนั่นก็ดูกระตือรือร้นมาก

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน