อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1641

ท่านพี่ในที่สุดก็กลับมาแล้ว ใจของเขาสงบลงมาได้ไม่น้อยเลย

"จาวหนิง นี่มาจากในภูเขาหรือ? เหนื่อยแย่เลยสิ?" เสิ่นเชี่ยวยกถ้วยชาบนโต๊ะขึ้นทันที "เจ้าดื่มชาร้อนนี่ก่อนเถอะ เพิ่งต้มใหม่เลย ยังไม่ได้ดื่ม"

นางเห็นฟู่จาวหนิงมีรอยคล้ำใต้ตาจางๆ ในภูเขาคงต้องเหนื่อยมากแน่ๆ และคงไม่ได้พักผ่อนดีนัก

แต่พอยกถ้วยชาขึ้นมา เสิ่นเชี่ยวก็ยังรู้สึกกระวนกระวายอยู่บ้าง ไม่รู้ว่าฟู่จาวหนิงจะรับน้ำใจของนางไหม

ฟู่จาวหนิงรับมา ดื่มไปอึกหนึ่ง ผ่อนคลายลงมาได้

"เรื่องจดหมายนี่อย่างไรกัน? ก่อนหน้านี้มีอะไรผิดปกติบ้างไหม หรือมีคนมาหาเจ้าบ้างหรือเปล่า?"

เสิ่นเชี่ยวถอนใจโล่ง ในใจก็ลิงโลดขึ้นมา

แม้ว่าฟู่จาวหนิงตอนนี้อยู่กับพวกเขาจะไม่ค่อยคล้ายกับพ่อแม่ลูกเท่าไรนัก แต่นางเชื่อว่าในด้านความรู้สึกก็ยังพอเห็นได้บ้าง เดิมทีก็ยังมีความสัมพันธ์ทางสายเลือดกันอยู่

ฟู่จาวเฟยส่ายหัว รีบร้อนรับประกันอย่างขันแข็งขึ้นมา "ท่านพี่ ไม่มีอะไรผิดปกติเลย ไม่มีคนมาหาข้าด้วย แล้วก็ไม่ได้รับจดหมายอะไรอีก ข้าเองก็ไม่ได้เขียนจดหมายไปด้านนอก"

"ช่วยนี้มีใครมาที่บ้านไหม?"

"ไม่มี มีแต่ท่านพ่อที่ออกไปบ่อยๆ ข้าอยู่ในแต่บ้านฝึกยุทธ์" ฟู่จาวเฟยพูดถึงจุดนี้หน้าก็ขมขื่นเป็นมะระขึ้นมา "ท่านพ่อบอกว่ข้าต้องอ่านหนังสือฝึกเขียน ก่อนหน้านี้เสียเวลาไปเยอะ ดังนั้นเขาจึงคอยเข้มงวดกับข้า ทุกวันข้าต้องเขียนหนังสือเยอะๆ อ่านหนังสือก็แยะ"

เสิ่นเชี่ยวรีบพูดขึ้น "พ่อเจ้าเองก็ทำเพื่อเจ้า ถ้าเจ้าเหนื่อยจริงๆ ก็บอกเขาได้"

"ไม่ขนาดนั้นหรอก ข้ายังไหว แต่ว่า ท่านพ่อเองก็ยังเรียนภาษาเฮ่อเหลียนกับตัวหนังสือเผ่าเฮ่อเหลียนจากข้าไปบ้างเหมือนกัน"

เรียนอักษรของเฮ่อเหลียนหรือ?

ฟู่จาวหนิงแหงนตามองเสิ่นเชี่ยว

เสิ่นเชี่ยวเข้าใจความหมายนางขึ้นในพริบตา รีบเอ่ยว่า "ที่พ่อเจ้าคิดก็คือ ในเมื่อเสี่ยวเฟยเติบโตขึ้นในเผ่าเฮ่อเหลียน ตอนนี้เผ่าเฮ่อเหลียนเองก็กำลังก่อกบฏ เช่นนั้นหลังจากนี้อาจจะถูกพัวพันไปด้วย เขาจึงอยากจะเรียนภาษาทางนั้นไว้หน่อย ตาจะได้ไม่มืดบอดในภายหลัง"

แล้วก็ไม่รู้ว่าเขาเตรียมการล่วงหน้า หรือว่าปากปีจอ เพราะสุดท้ายก็พัวพันเข้ามาจริงๆ

"ท่านพ่อเรียนได้ดีมาก แค่ไม่กี่วันก็ใช้ภาษาเฮ่อเหลียนคุยกับข้าได้แล้ว" ฟู่จาวเฟยเอ่ยขึ้นมา นับถือฟู่จิ้นเชินขึ้นมาราวกับแม่น้ำไหลเชี่ยว

"แล้วเขาไปไหนแล้ว?"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน