อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1647

โป๋จีเอาเรื่องที่เผ่าเฮ่อเหลียนยึดครองเมืองพูดจนกลายเป็นตัวเลือกที่จำใจของพวกเขาเสียอย่างนั้น

ฟู่จาวเฟยถามยังถามสถานการณ์ในเมืองตอนนี้อีกหน่อย แล้วยังถามเขาว่าทำไมถึงถูกเก๋อมู่กวงจัง รอจนเขา...ตอบมาทีละข้อ ถามขึ้นมาทันที "แล้วจดหมายที่นำมาให้ข้าล่ะ? ข้าอยู่ที่นี่แล้ว ไม่ส่งจดหมายให้กับข้าหรือ?"

โป๋จีมองไปทางเซียวหลันยวน

"นี่คืออ๋องเจวี้ยนสินะ? พวกข้าได้ยินว่า อ๋องเจวี้ยนตอนนี้เป็นพี่เขยของเจ้า"

"ใช่แล้ว แต่เขากับองค์จักรพรรดิมีความสัมพันธ์ไม่ค่อยดี"

สายตาโป๋จีหม่นลงเล็กน้อย พวกเขารู้เรื่องนี้

"แล้วพ่อแท้ๆ ของเจ้าล่ะ?"

"เขาฟังพี่สาวข้า"

"หมอเทวดาฟู่ใช่ไหม?"

"ใช่ ชื่อเสียงของพี่สาวข้ามากขนาดนี้เลยหรือ? ลือกันไปถึงทางเผ่าแล้วหรือ?" ฟู่จาวเฟยถาม

"แน่นอน นางเป็นถึงหมอที่อายุน้อยสุดในสมาคมหมอใหญ่เลยนะ" แล้วยังเป็นหมอหญิงอีก

"แล้วจดหมายอยู่ที่ไหนล่ะ?"

"จะส่งให้เจ้าเลยก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้หรอก แต่ว่าเจ้าต้องทำเรื่องหนึ่งก่อน จดหมายสำหรับพวกเราแล้วสำคัญมาก ไม่ใช่เรื่องที่จะทำร้ายหรอก"

"เขียนอะไรไว้หรือ?"

"เจ้าอ่านจดหมายก็จะเข้าใจเอง"

"ท่านจะให้ข้าช่วยทำอะไรหรือ?" ฟู่จาวเฟยเริ่มจะเกิดการขัดแย้งขึ้นแล้ว ท่านพ่อก่อนหน้านี้พูดกับเขามาตั้งนาน ยืนยันว่าจดหมายอยู่บนตัวเขา แต่ในเมื่อค้นตัวออกมาไม่ได้ พวกเขาเองก็ไม่ใช่ว่าจะทำได้เช่นกัน

"ช่วยข้าออกไป ข้ารู้ว่าหมอเทวดาฟู่พรุ่งนี้เช้าจะเดินทางไปเมืองเจ้อ ให้ข้าซ่อนอยู่ในขบวนของนางแล้วออกไปก็พอ" โป๋จีเอ่ยขึ้น

เขายังมองไปทางเซียวหลันยวนอีกรอบ ครั้งนี้ใช้ภาษาของเมืองหลวงพูดออกมาอย่างตะกุกตะกัก "อ๋องเจวี้ยน พวกเราได้รับข่าวมาเรื่องหนึ่ง สำหรับท่านแล้วสำคัญมาก ถ้าท่านปล่อยข้าไป ข้าจะบอกข่าวนี้กับท่าน"

หลังจากพูดจบเขาก็ไม่พูดอะไรแล้ว

ต่อให้ฟู่จาวเฟยจะถามอะไรเขา เขาก็ทำท่าเหมือนเหนื่อยจัด ส่ายหัวไม่พูดอะไร

"ค้นตัวเขาอีกรอบ" เซียวหลันยวนให้องครักษ์ค้นตัวโป๋จีอีกรอบ

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน