อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1649

ฟู่จิ้นเชินเองก็นับถือเซียวหลันยวน

"คิดไม่ถึงเลยว่าอ๋องเจวี้ยนจะรู้มากขนาดนี้"

ฟู่จาวหนิงก็ตกใจ "ท่านพูดภาษาเฮ่อเหลียนได้หรือ?"

สำหรับความนับถือของฟู่จิ้นเชิน เซียวหลันยวนไม่สนใจ แต่น้ำเสียงตกใจของฟู่จาวหนิง ทำให้เขารู้สึกภูมิใจขึ้นมาหน่อยๆ

นางนั่งตัวตรงขึ้นมาด้วยสัญชาตญาณ ใช้น้ำเสียงที่ราบเรียบพูดว่า "อืม ก็ไม่ได้ยากอะไรนี่"

พรวด

ฟู่จาวเฟยอยากจะขำขึ้นมา

ทำไมคำพูดพี่เขยถึงดูแปลกๆ?

ตอนอยู่ว่างๆ ในบ้านกับท่านปู่กับน้าเซี่ยอันห่าวพกวเขาก็เคยพูดภาษาเฮ่อเหลียนออกมา เพราะพวกเขาอยากรู้อยากเห็นหน่อยๆ

แต่หลังจากที่ได้ยินเขาพูดไปไม่กี่คำก็ยังบอกว่าเรียนยาก สักคำเดียวก็เรียนกันออกมาไม่ได้

ความสามารถการเรียนรู้ของพ่อเขาดีมาก แต่ก็ยอมรับว่านี่เรียนยากจริงๆ

พี่เขยกลับบอกว่าไม่ยาก แต่ว่า ที่โป๋จีพูดรวดเดียวอย่างรวดเร็วขนาดนั้น แล้วพี่เขยยังฟังออกได้ ก็อธิบายได้ว่าเขาเป็นมันทุกอย่างจริงๆ

"เรียนมาตอนอยู่ที่ยอดเขาโยวชิงหรือ?" ฟู่จาวหนิงใช้สายตานับถือมองเขา กระพริบตาปริบๆ

อ๋องเจวี้ยนพอใจขึ้นมาทันที แล้วยังรู้สึกจิตใจหวานชื่นด้วย

"ใช่แล้ว"

"เจ้าอารามสอนมาหรือ?" ฟู่จาวหนิงประหลาดใจ "หรือว่าเขาเองก็พูดภาษาเฮ่อเหลียนกับภาษาหนานฉือได้หรือ?"

"เขาพูดเป็นทั้งหมด บางส่วนเขาสอนมา บางส่วนข้าก็เรียนเอง บางครั้งยอดเขาโยวชิงเองก็มีคนจากที่ต่างๆ มาสักการะ ตอนนั้นข้านอกจากพักฟื้นแล้วก็ไม่มีเรื่องอื่นทำ ใครไปที่นั่นข้าก็เรียนภาษาของพวกเขา"

"พี่เขย หรือว่าท่านไม่ใช่พูดได้แค่ภาษาหนานฉือกับเฮ่อเหลียน?" ฟู่จาวเฟยถลึงตาโต

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน