อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1651

1651 /2581

"สถานที่อย่างเมืองเจ้อค่อนข้างจะพิเศษ พื้นที่ใหญ่โต ประชาชนน้อย และการเดินทางก็สะดวกสบาย" ฟู่จิ้นเชินตอบ "ถ้าหากจะยัดผู้ประสบภัยเข้าไป อันที่จริงก็สามารถทำได้อยู่ ข้าเคยไปเมืองเจ้อในเมืองมีพื้นที่ว่างค่อนข้างกว้างขวางอยู่หลายแห่ง บางครั้งยังมีพวกพ่อค้าพเนจรจากที่ต่างๆ ไปทำตลาดนัดกันที่นั่นด้วย"

ฟู่จาวหนิงกับเซียวหลันยวนมองเขาอย่างเกินคาด

"เมืองเจ้อท่านก็เคยไปมาหรือ?"

ฟู่จิ้นเชินกับเสิ่นเชี่ยวสบตากัน สองสามีภรรยายิ้มอย่างจำใจ

"ถ้าจะให้พูด พวกเราไปมาหลายสถานที่เลย"

ฟู่จาวหนิงกับเซียวหลันยวนเองก็เข้าใจขึ้นมา สิบกว่าปีนี้พวกเขาล้วนต้องคอยหลบการไล่ล่าสังหารอยู่ภายนอก แล้วยังมีการไล่จับของจวนทางการอีก แต่ละสถานที่จึงไม่สามารถอยู่ได้นานนัก ดังนั้นพวกเขาจึงหนีไปแทบจะทุกที่

"แต่ว่าทางนั้นนาจะขาดแคลนเรื่องวัตถุ ถึงอย่างไรต่อให้มีที่ว่างที่จะจัดวางผู้ประสบภัยเข้าไป นั่นก็ต้องสร้างกระโจมจัดแจงที่พัก ไม่เช่นนั้นวันที่อากาศหนาวเช่นนี้ ก็ไม่สามารถปล่อยให้ผู้ประสบภัยต้องนอนด้านนอกทนหนาวทนหิวได้"

ฟู่จิ้นเชินบอกกับฟู่จาวหนิงว่า "พรุ่งนี้ข้าจะไปกับเจ้าด้วย"

นี่เป็นสิ่งที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยเอ่ยถึงมาก่อน เขาพูดขึ้นมากะทันหันมาก

"เรื่องของเสี่ยวเฟยยังไม่ได้จัดการให้ดี ท่านอยู่ในเมืองหลวงเถอะ"

ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าตอนนี้เกิดเรื่องโป๋จีขึ้นมา ถ้าหากฟู่จิ้นเชินจะไปด้วย เกรงว่าทั้งคนแก่ทั้งเด็กในครอบครัว คงได้สับสนวุ่นวายกันหมด

ใจของเสิ่นเชี่ยวเองก็ยังไม่ค่อยมั่นคงนัก

ฟู่จาวหนิงรู้สึกมาตลอด เสิ่นเชี่ยวน่าจะพึ่งพาฟู่จิ้นเชินอยู่ ต่อให้สิบกว่าปีนี้จะระหกระเหินและมีอันตราย น่าจะเป็นฟู่จิ้นเชินที่คอยปกป้องนาง คอยกันลมกันฝนให้นาง กลายเป็นที่พึ่งพาของนางไป

ดังนั้น ถ้าหากตอนนี้ฟู่จิ้นเชินออกไป เสิ่นเชี่ยวจะรับไหวหรือ?

ใครจะคิด พอสบสายตากับนาง เสิ่นเชี่ยวก็เอ่ยปากขึ้นมาก่อนแล้ว

"จาวหนิง ให้พ่อของเจ้าไปกับเจ้าเถอะ ตอนที่พวกเราอยู่ในเมืองเจ้อครั้งนั้นก็รู้จักเพื่อนอยู่หลายคน เจ้าไปทางนั้นไม่คุ้นทั้งคนทั้งสถานที่ ถ้าเผื่อเกิดอะไรขึ้น องครักษ์มาไม่ทันหรือไม่คุ้นเคยกับท้องถิ่น มันจะลำบากมากนะ"

เสิ่นเชี่ยวเตือนนางอย่างตั้งใจ "พ่อของเจ้าไปด้วยกัน ไม่แน่อาจจะช่วยเจ้าไกล่เกลี่ยความขัดแย้งที่อาจจะเกิดขึ้นที่นั่นได้ ยิ่งไปกว่านั้น พวกเราเองจะได้ไม่ต้องเป็นห่วงเจ้ามากด้วย"