อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1653

คนทั้งหมดเห็นด้วยที่จะให้ฟู่จิ้นเชินไปเมืองเจ้อกับฟู่จาวหนิง

ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่มีเหตุผลต้องปฏิเสธแล้ว

เอาจริงๆ นางเองก็ขาดคนช่วยอยู่

ผู้อาวุโสจี้อยากจะไปกับนาง แต่ฟู่จาวหนิงปฏิเสธ เพราะผู้อาวุโสจี้อายุมากแล้ว ไปช่วยผู้ประสบภัยจะเหนื่อยเกินไปได้ง่าย หรืออาจจะล้มอะไรแบบนั้น อันตรายเกินไป

ฟู่จาวหนิงพูดเรื่องพื้นฐานที่ต้องทำตอนรักษาผู้ป่วยสองสามเรื่อง ฟู่จิ้นเชินล้วนตอบกลับมาได้หมด

ยิ่งไปกว่านั้นนางยังพบว่าเขาค่อนข้างละเอียดอ่อนด้วย พลังการสังเกตก็ยอดเยี่ยม

ส่วนความสามารถการเรียนรู้ เรื่องนี้ก็ไม่ต้องพูดแล้ว กระทั่งเซียวหลันยวนเมื่ครู่ก็ยังชมกับนาง

"ไปเมืองเจ้อต้องใช้เวลาหลายวัน ระหว่างทางเจ้ายังบอกข้าเพิ่มเติมเกี่ยวกับเรื่องที่เรียนรู้ได้เร็วแล้วนำไปช่วยเจ้าได้ ข้าจะเรียนรู้ให้มากที่สุด"

ฟู่จิ้นเชินบอกกับฟู่จาวหนิงอย่างตั้งใจ "ข้าหวังว่าจะสามารถเป็นผู้ช่วยหมอที่ดีให้เจ้าได้ สามารถช่วยเจ้าแบ่งเบาภาระบางส่วน ดังนั้น มีเรื่องอะไรที่ข้าทำได้ เจ้าก็บอกข้ามา"

ผู้ช่วยหมอหรือ?

ฟู่จาวหนิงอยากจะหัวเราะออกมาจริงๆ

"มีผู้ช่วยหมอที่คนเป็นพ่อมาช่วยลูกสาวเสียที่ไหน? ความสัมพันธ์นี้ดูวุ่นวายไปหน่อยนะ"

พอมีคำว่าผู้ช่วย มันก็ดูคล้ายๆ กับเป็นศิษย์แล้ว

พอเห็นแววขำขันในสายตานาง สีหน้าของฟู่จิ้นเชินก็ผ่อนคลายลงมาพอควร เขาอยากจะยื่นมือไปลูบหัวของนางจริงๆ แต่ก็รู้สึกว่าความสัมพันธ์ของพวกเขายังไม่ได้ใกล้ชิดกันขนาดนั้น ถ้าเผื่อเขาลงมือไป แล้วเจาหนิงต่อต้านขึ้นมาจะทำอย่างไรกัน?

ฟู่จิ้นเชินไพล่มือมาไว้ด้านหลัง

"เรื่องนี้ไม่เป็นไรหรอก เรื่องเหตุผลไม่เคยมองที่อายุมาแต่ไหนแต่ไร ฝีมือดีหรือไม่ดีก็ไม่ใช่มองที่อายุมากหรือน้อย เลือกสิ่งที่ดีที่สุดมาศึกษา เป็นเรื่องปกติ"

เขาไม่รู้สึกแม้แต่น้อยว่าเป็นพ่อแล้ว การมาเรียนรู้จากลูกสาวเป็นอะไรที่ไม่ถูกต้อง

"เช่นนั้นก็ได้ พรุ่งนี้ข้าจะเอาบันทึกของข้าให้ท่านดูก่อน" ฟู่จาวหนิงเองก็ไม่เกรงใจแล้ว

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน