อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1657

เซียวหลันยวนโอบไหล่ฟู่จาวหนิงไว้ จับนางหมุนตัว อุ้มนางกลับไปบนรถม้า

"เป็นของสกปรกที่เจ้ามองแล้วเสียสายตาน่ะ ไปเถอะ ได้จดหมายมาแล้ว กลับรถม้าไปดูว่ามันคืออะไร"

เซียวหลันยวนพานางกลับไปรถม้าด้านหน้า

สายตาของฟู่จิ้นเชินกับอันเหนียนเก็บกลับมาจากแผ่นหลังพวกเขา

"ใต้เท้าอันที่รวดเร็วดีจริง" ฟู่จิ้นเชินมองๆ อันเหนียน

"คุณชายฟู่เองก็ด้วย" อันเหนียนเอ่ยขึ้น

ฟู่จิ้นเชินอยากบอกว่า ว่านั่นเป็นลูกสาวของข้า ที่ข้าเครียดก็เป็นเรื่องปกติ แต่ใต้เท้าอันท่าน...

อันเหนียนมองไปทางชิงอี "นี่ต้องไปหาเสื้อผ้ามาให้เจ้าคนนี้ใส่ด้วยใช่ไหม?"

คนผู้นี้ยังตายไม่ได้ แต่คงจะห่อพรมแล้วหิ้วไปแบบนี้ก็ไม่ได้กระมัง?

"ข้าจะไปเอามาเดี๋ยวนี้" ชิงอีเอ่ยขึ้น

ชิงอีไปหาเสื้อผ้ามา สวมเข้าไปบนตัวโป๋จีอย่างหยาบคาย ใครจะรู้ว่าวันหนึ่งเขาต้องมาแต่งตัวให้กับผู้ชายไม่น่ามองแบบนี้

ชิงอีปวดใจ ชิงอีไม่กล้าพูด

ฟู่จาวหนิงกลับขึ้นไปบนรถม้าตนเองอีกรอบ เห็นเซียวหลันยวนตามขึ้นมาก็เอาม่านรถลงมาบังไว้มิดชิด จากนั้นจู่ๆ ก็หัวเราะขึ้น

"ท่านฉีกเสื้อผ้าของโป๋จีนั่นออกหรือ?"

เดิมทีเซียวหลันยวนไม่คิดว่าเรื่องนี้ตนเองทำอะไรประหลาด หลังจากที่ฟู่จิ้นเชินบอกเขาว่าหาจดหมายไม่เจอ เขาก็คาดเดาไว้แล้ว ดังนั้นจึงลงมือจัดการกรีดเสื้อผ้าของอีกฝ่ายออก

แต่ตอนนี้ถูกฟู่จาวหนิงถามขึ้นมา เขาเองก็รู้สึกว่าตัวเองสกปรกอย่างประหลาดไปเสียแล้ว

อ๋องเจวี้ยนอยากล้างมือขึ้นมา

"รอข้าหน่อย"

เขากระโจนลงจากม้าอีกครั้ง ให้คนเอาถุงน้ำเข้ามา ล้างมือไปสามรอบ ถึงหยุดลง

ฟู่จาวหนิงในรถม้าได้ยินว่าเขากำลังทำอะไร ก็อดขำจนไหล่โยกขึ้นมาไม่ได้

เซียวหลันยวนมีด้านนี้ด้วยแฮะ

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน