อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1659

จูบนี้ทำให้เซียวหลันยวนใจยวบลงมา

"วางใจเถอะ ข้าไม่ให้ตัวเองเกิดเรื่องหรอก"

เพื่อให้หลังจากนี้สามารถอยู่กับนางได้นานๆ เขาเองก็จะหวงแหนชีวิตด้วย

ถ้าเขาตายไป หลังจากนี้นางก็จะมีคนอื่นน่ะสิ แค่เขาคิดว่านางต้องไปอยู่ในอ้อมกอดคนอื่น ใจเขาก็เหมือนถูกโยนเข้าไปในทอดในกะทะแล้ว

ไม่ได้เด็ดขาด

"ข้าเองก็จะระวังด้วย" ฟู่จาวหนิงตอบ

ริมฝีปากเซียวหลันยวนประกบลงมา

หลังผ่านไปเนิ่นนาน ด้านนอกก็มีเสียงชิงอีดังขึ้น

"อะแฮ่ม ท่านอ๋อง พระชายา ผู้ตรวจการอันถามว่าจะออกเดินทางได้หรือยัง?"

เซียวหลันยวนปล่อยตัวฟู่จาวหนิง หยิบหน้ากากขึ้นมาสวม

"ครึ่งเดือนนะ"

เขาเน้นมาอีกรอบ

"ได้" ฟู่จาวหนิงริมฝีปากแดงระเรื่อ พอได้ยินเขากังวลว่าตนเองจะไม่กลับมาตามเวลา จึงหัวเราะเอ่ยขึ้นว่า "ถ้าข้าไม่กลับมาท่านก็ไปจับข้าสิ"

อืม ถ้าหากนางกลับมาตรงเวลาไม่ได้ เขาคงจะมาจับตัวไปจริงๆ

จะอาลัยอาวรณ์แค่ไหน ก็ต้องแยกกันแล้ว

เซียวหลันยวนขี่ม้า มองขบวนที่ค่อยๆ ห่างออกไป จนกระทั่งลับสายตา เขาจึงหันหัวม้ากลับ "กลับเมือง"

พอฟู่จาวหนิงไป ความรู้สึกตอนเข้าเมืองหลวงก็เหมือนเมืองว่างเปล่าไปเสียอย่างนั้น

"เอาจดหมายนั่นไปแช่น้ำเสย ให้อักษรมันเลือนราง แล้วค่อยยัดกลับเข้าไปในแผลเป็นเขา" เซียวหลันยวนกำชับกับองครักษ์ลับ "ใช้ยาที่พระชายาให้มา"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน