อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1660

เขาไม่ได้พบจักรพรรดิมาสามปีแล้ว ครั้งนี้พอเห็นองค์จักรพรรดิ ก็รู้สึกว่าเหมือนจะแก่ลงไปสิบปี ยิ่งไปกว่านั้นยังอวบอ้วนขึ้นเป็นลูกหมั่นโถวอีก ไม่ปกติเสียเลย

แต่ในวังมีหมอหลวงนี่ การกินดื่มขององค์จักรพรรดิต้องตรวจสอบอย่างเข้มงวด ไม่มีทางมีปัญหาแน่นอน

ขณะที่กำลังตกตะลึงเขาก็ได้ยินเสียงย้อนถามอย่างขุ่นเคืองขององค์จักรพรรดิ พอสะดุ้งเฮือก ก็รีบตั้งสติกลับมา

"องค์จักรพรรดิ ข้าน้อยมีเรื่องการทหารกลับมารายงานพะย่ะค่ะ!"

"ไม่ใช่ว่าเขียนหนังสือราชการมาตลอดหรอกหรือ" ยังต้องมาด้วยตัวเองอีก?

การมาด้วยตัวเอง ความรู้สึกนี้เหมือนกับจะบีบให้เขาต้องจัดการ องค์จักรพรรดิค่อนข้างไม่ชอบความรู้สึกนี้

เก๋อมู่กวงในใจอดบ่นขึ้นมาไม่ได้

เพราะรายงานด่วน ส่งหนังสือราชการมาตลอดนี่ไง อย่างน้อยก็ควรจะมีการตอบกลับบ้างไหม? นี่แต่ละครั้งส่งเข้ามาก็เหมือนวัวดินจมก้นทะเล ไม่มีการตอบกลับอะไรเลย แล้วจะให้พวกเขาทำอย่างไร?

เพราะแบบนี้ ขุนพลถึงได้ส่งเขามานี่ไง?

แต่เก๋อมู่กวงก็ไม่กล้าสงสัยต่อตัวฝ่าบาท เพียงแค่หยิบจดหมายออกมา ประเคนให้ด้วยมือทั้งสอง

"รายงานองค์จักรพรรดิ สถานการณ์เมืองหูทางนั้นไม่ค่อยดีเท่าไรนัก ไม่อาจรอได้แล้ว บวกกับหลายเดือนก่อนมีหิมะตกหนัก ถนนหนทางก็เดินทางลำบาก จุดพักม้าส่งข่าวก็ล่าช้า ดังนั้นขุนพลจึงส่งข้าน้อยให้เข้ามาในเมืองหลวง"

องค์จักรพรรดิมองบน ตอนนี้จึงส่งสัญญาณให้ขันทีไปรับจดหมายมา

จดหมายนี้หนามาก

หลังจากแกะออก พอเห็นเนื้อหาตัวหนังสือยุ่บยั่บ องค์จักรพรรดิยังไม่ทันอ่านจนชัดเจนก็รู้สึกปวดหัวแล้ว

"เจ้าว่ามาหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น"

"พะย่ะค่ะ" เก๋อมู่กวงแม้จะรู้สึกว่ามาถึงในมือองค์จักรพรรดิแล้ว แต่เขาก็ยังไม่อ่าน แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ทำได้แค่พูดถึงสถานการณ์เมืองหูทางนั้นขึ้นมาแล้ว

"หลังจากราชาเฮ่อเหลียนพาคนยึดครองเมืองหู ขุนพลก็พาพวกเราโจมตีเมืองหูอีกหลายครั้ง แต่เพราะกลัวประชาชนจะได้รับผลจากไฟสงคราม ดังนั้นจึงยังไม่กล้าบุกตีเข้าตรงๆ"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน