อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1672

ในเดือนหนึ่ง แถบเมืองหลวงมีฝนตกน้อยมาก น่าจะต้องรอจนถึงเดือนสอง

แต่ว่าตอนนี้ฟ้าจู่ๆ ก็มืดลง หม่นๆ มืดครึ้ม เหมือนฝนจะตก

กลุ่มนี้ของพวกขเายังไม่มีไปรวมกับขบวนพ่อค้าของตระกูลฟาง ยังต้องเดินอีกระยะหนึ่ง ขบวนพ่อค้าตระกูลฟางรอพวกเขาอยู่ที่ริมทางด้านหน้า

หลังจากรวมกันต้องเร่งระยะทางอีกครึ่งวันจึงจะไปถึงสถานที่ที่เหมาะจะพักแรม แต่ถ้าถูกฝนนี้ทำให้ล่าช้า พวกเขาคืนนี้คงจะไปกันไม่ถึง แล้วต้องเดินทางกันตลอดทั้งคืน

"ไปบอกพระชายาหน่อย พวกเราต้องเพิ่มความเร็ว"

อันเหนียนกลัวว่าจู่ๆ ถ้าเพิ่มความเร็วขึ้น ฟู่จาวหนิงจะสงสัย ดังนั้นจึงต้องให้คนไปแจ้งนางหน่อย

"่ขอรับ"

อันเหนียนครั้งนี้พาผู้ติดตามมาสองคน คนหนึ่งชื่อเสี่ยวเจียง อีกคนหนึ่งชื่อเสี่ยวเจิ้ง

ทั้งสองคนดูแล้วฉลาดเฉลียวคล่องแคล่ว เสียวเจียงพอได้ยินคำพูดของอันเนหียน ก็รีบวิ่งไปทางรถม้าของฟู่จาวหนิง เคาะๆ กำแพงรถม้าเสียก่อน

"พระชายา ท้องฟ้าดูไม่ดีเลย เหมือนฝนกำลังจะตก ใต้เท้าของข้าบอกว่าต้องเร่งความเร็วเดินทาง รถม้าอาจจะเขย่าหน่อย พระชายาโปรดให้อภัยด้วย"

ฟู่จาวหนิงเลิกม่านออก พอเห็นเสี่ยวเจียง ก็มองไปยังท้องฟ้า พยักหน้าให้

"เข้าใจแล้ว"

เสี่ยวเจียงกำลังเตรียมออกมา ฟู่จาวหนิงก็เรียกเขาไว้ "บอกใต้เท้าเจ้าหน่อย ว่าข้าให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ไม่ต้องกังวลกับข้าทุกเรื่อง"

"ขอรับ" เสี่ยวเจียงทำความเคารพ จากนั้นก็วิ่งกลับไป

ฟู่จิ้นเชินก็เหลือบมองท้องฟ้า

"ฟ้าแบบนี้ดูเหมือนฝนจะตก เมื่อวานตอนมองท้องฟ้ายังคิดว่าวันนี้แค่น่าจะครึ้มๆ"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน