อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1674

ด้านนอกรถม้าจู่ๆ มีเสียงเคาะเปาะแปะ และถี่มาก

ฝนตกแล้ว

เม็ดฝนค่อนข้างใหญ่ แรงที่กระทบตัวรถม้าไม่เบาเลย

เสียงพูดคุยด้านนอกก็ดังเพิ่มขึ้นมา พวกเขาล้วนตะโกนให้เร่งความเร็ว วิ่งตรงไปอีกหน่อย ลองดูว่าข้างหน้ามีจุดให้หลบฝนบ้างไหม

สองฟากฝั่งถนนทางการก็โล่งโจ้ง ไม่มีต้นไม้ไม่มีเพิ่งน้ำชา ชั่วขณะหนึ่งยังหาที่หลบฝนไม่ได้

หิมะแม้จะละลายไปมากแล้ว แต่ตอนนี้พอฝนตกถนนก็เป็นดินโคลนและยังเปียกลื่นด้วย

พวกเขานำของมาไม่น้อย หากพลิกคว่ำไปจะสกปรกเอา

"ตอนนี้ทำไมมีฝนตกได้เนี่ย?"

สืออีที่ขี่ม้าอยู่ด้านนอกก็พูดกับสือซานขึ้นมา

"อากาศช่วงครึ่งปีนี้เดิมทีก็ประหลาดอยู่แล้ว ไม่เช่นนั้นจะมีผู้ประสบภัยตั้งมากมายได้อย่างไร" สือซานถอนใจ "ไม่เช่นนั้นผู้คนจะพูดหรือว่าดวงชะตาของแคว้นเจาเดินมาถึงปลายทางแล้ว?"

ดวงชะตาเดินถึงปลายทางแล้ว เช่นนั้นก็อาจจะเกิดภัยธรรมชาติหรือหายนะจากมนุษย์ได้สินะ?

ถึงอย่างไรสถานที่ต่างๆ ก็ล้วนประสับภัยกัน พวกเขาทางนี้จู่ๆ ฝนตกหนักก็เหมือนจะไม่ใช่เรื่องประหลาดอะไร

"อย่าพูดจาไร้สาระ รีบเร่งเดินทางเถอะ เพิ่มความระมัดระวังด้วย" สืออีตะคอกขึ้นมา

คนตระกูลฟางที่รออยู่ในวัดภูเขาแห่งหนึ่งด้านหน้าก็มองฝนที่ตกนี้แล้วกังวลขึ้นมา

"ไม่รู้ว่าพวกพระชายาจะมาถึงที่นี่ได้ไหม จะได้มาหลบฝนด้วย" ฮูหยินฟางเอ่ยขึ้น เหลือบไปเป็นลูกสาวที่ยื่นมือออกไปรองน้ำฝน ก็รีบพูดขึ้นว่า "ตอนนี้น้ำฝนเย็นมาก เจ้าอย่าไปแตะ!"

ฟางซือฉิงหดมือกลับมา ทำหน้าหงิก

"เจ้าจำไว้นะ เจ้ามาส่งพระชายา อีกเดี๋ยวพอเห็นนางแล้วก็อย่าเลือดร้อนพลุ่งพล่าน เอะอะจะตามนางไปล่ะ" ฮูหยินฟางไม่วางใจ รีบกำชับขึ้นมาคำหนึ่ง

"รู้แล้วน่า ท่านแม่ ท่านกังวลว่าข้าจะตามไปหรือ? ให้ข้าไปช่วยจาวหนิงก็ดีจะตาย"

"ข้าเองก็ไม่ได้กังวลเจ้าเท่าไร ที่ไม่ให้เจ้าไป เพราะกลัวว่าเจ้าจะไปถ่วงแข้งถ่วงขานาง เจ้าบอกว่านางทำเรื่องเด็ดขาดจริงจัง แล้วยังมีความสามารถอีก ขณะที่ดูแลคนอื่นก็ยังปกป้องตัวเองได้ แล้วเจ้าทำได้หรือ?"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน