อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1687

อันเหนียนเองก็เป็นคนมีความสามารถ ฟู่จิ้นเชินเองก็ด้วย สองวันต่อมาพวกเขาก็ไม่อยู่บนรถม้าแล้ว แต่ออกไปเดินกับพวกผู้ประสบภัย

เวลาสองวัน พวกเขาสองคนก็เลือกผู้ประสบภัยมาสิบคน ถึงเวลาสามารถนำมาใช้งานได้

เป็นพวกที่ซื่อๆ คล่องแคล่วไม่พูดมาก เนื่องจากในบ้านประสบภัยจนไปต่อไม่ไหวแล้วจึงตรงมาที่เมืองเจ้อ แต่พวกเขาก็ไม่อยากจะเอาแต่ขอความช่วยเหลือจากจวนทางการ แต่ยังคิดว่าหลังจากถึงเมืองเจ้อแล้วจะทำอะไรได้บ้าง เอามาแลกข้าวไปกิน

ฤดูใบไม้ผลเมืองเจ้อหนาวเย็น พวกเขาอย่างน้อยยังต้องผ่านมันไปอีกสองเดือน

ภายใต้สิ่งแวดล้อมเช่นนี้ อากาศเย็นๆ เอาชีวิตพวกเขาไปได้ ถึงอย่างไรก็กลัวจะไม่มีที่คุ้มกะลาหัว กลัวไม่มีข้าวต้มร้อนๆ กิน และยิ่งไม่มีเงินที่จะหาหมอซื้อยาด้วย

อันเหนียนกับฟู่จิ้นเชินเลือกผู้ประสบภัยมาสิบคน ว่าจ้างพวกเขาชั่วคราว ถึงเวลาถ้าช่วยเหลือได้ ก็รับประกันว่าได้กินอิ่ม เจ็บป่วยมียาให้

สิ่งนี้ถือว่าดีมากๆ สำหรับพวกเขา ยิ่งไปกว่านั้นในใจก็เกิดความปลอดภัยขึ้นมาทันที

พวกเขาอย่างน้อยยังมีประโยชน์บ้าง ยังมีความรู้สึกพึ่งพาได้ ตอนมาถึงเมืองเจ้อก็ไม่ต้องชะเง้อซ้ายขวา ไม่รู้ว่าควรไปที่ไหน จะถูกจัดแจงที่พักให้หรือไม่

ผู้ประสบภัยสิบคนนี้ มีคนหนึ่งชื่ออาเหอ อายุยี่สิบห้า หาพ่อแม่มาด้วย และยังมีภรรยากับลูกสาวที่เพิ่งอายุหกขวบอีกคนหนึ่ง

"เขาหนีมาจากในหมู่บ้านห่างไกล บอกว่าระหว่างทางเดินมาเดือนครึ่ง ตอนเดินมาเดือนครึ่งยังปกป้องพ่อแม่ภรรยาลูกสาวได้ อธิบายได้ว่าไม่ใช่คนโง่ มีความสามารถ แล้วยังดีกับครอบครัว"

ฟู่จิ้นเชินกับฟู่จาวหนิงพูดถึงคนเหล่านั้น จะยกอาเหอขึ้นมาเป็นพิเศษ

"ดังนั้นพวกเราจึงให้เขารวมกันเป็นกลุ่มเล็ก พาอีกเก้าคนมา ถึงตอนนั้นสามารถช่วยแบ่งสัมภาระได้ ตอนที่ท่านจะรักษาคนพวกเขาก็สามารถช่วยเหลือแบกหามได้"

"ดีมากเลย"

"กำลังจะเข้าเมืองแล้ว ข้าให้พวกเขาเข้ามาพบกับท่านหน่อย พอถึงเวลาจะได้รู้จักท่านแล้ว"

"ดีเลย"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน