อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1688

"หมอเทวดาฟู่"

ทุกคนราวกับเพิ่งตื่นจากฝัน ทำความเคารพฟู่จาวหนิงกันอย่างระมัดระวัง

พวกเขาอันที่จริงอยากจะคุกเข่าลงโขกศีรษะด้วยซ้ำ แต่พวกสืออีกประคองตัวไว้ เป็นสัญญาณว่าพวกเขายืนไว้ก็พอ

"เรียท่านหมอฟู่ก็พอแล้ว"

ฟู่จาวหนิงเองก็จนใจหน่อยๆ พวกเขาเหล่านี้ก็ไม่รู้เหมือนกันว่ากฏพวกนี้ตั้งขึ้นตั้งแต่เมื่อไร ที่ว่าพอเข้าร่วมสมาคมหมอใหญ่ จะถูกเรียกว่าหมอเทวดา

อันที่จริง เทวดาก็ไม่ได้เป็นเทวดาอะไร นางเองก็มีโรคที่รักษาไม่ได้เหมือนกัน

"ทุกคนรู้จักกันไว้ก่อนก็พอ อีกเดี๋ยวข้าจะจับชีพจรให้พวกเจ้าทั้งสิบคน ถ้ามีตรงไหนไม่สบาย มีโรคระบาดอะไรให้บอกข้าไว้ก่อน"

ในเมื่อต้องใช้พวกเขา ฟู่จาวหนิงก็ต้องตรวจอาการพวกเขาก่อน

"ข้าไม่มีโรคอะไร ข้าชื่ออาเหอ ใต้เท้าอันให้ขาพาพวกเขามา แล้วต้องฟังการกำชับจากหมอ ท่านหมอฟู่"อาเหอมองฟู่จาวหนิง รู้สึกประหม่าหน่อยๆ

หมอเทวดาหญิงที่สูงส่งเช่นนี้ ไม่รู้ว่าจะรังเกียจพวกเขาไหม

"ได้ ไม่ต้องเครียดนัก บอกชื่อของตัวเองมาหน่อย"

อาเหออันที่จริงก็ไม่ค่อยเชื่อนักว่าพูดเพียงรอบเดียว ฟู่จาวหนิงก็จะจำชื่อพวกเขาได้ แต่ว่า ได้พูดชื่อของตนเองออกมารอบหนึ่งต่อหน้านาง พวกเขากลับรู้สึกว่าเป็นเกียรติขึ้นมา

"ข้าชื่อหลิวต้าเหอ..."

"ข้าชื่อเฉียนไหล..."

"ทุกคนเรียกข้าว่าต้ากัว..."

ฟู่จาวหนิงได้ยินชื่อของพวกเขา ก็จำพวกเขาไว้ กวักมือให้พวกเขาเรียงแถวเข้ามาจับชีพจร

และขบวนรถก็เคลื่อนที่ไปด้านหน้าแล้ว พวกเขาต้องจัดการเรื่องเข้าเมืองก่อน องครักษ์ที่ส่งมาสำรวจทางล่วงหน้าน่าจะรออยู่ที่ประตูเมือง

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน