อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1689

ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวรู้ว่าอันเหนียนจะมาเมืองเจ้อ จึงพยายามจัดหาที่พักให้พวกเขาอย่างสุดกำลัง สองวันนี้ก็คอยมาวนไปวนมาที่ประตูเมืองด้วยตนเอง รอต้อนรับพวกเขา

พวกอันเหนียนอยู่ที่นอกประตูเหมืองมองแล้วเหมือนยังพอไหว แค่สองข้างทางของถนนทางการนอกเมืองมีขยะที่คนผ่านทางบางส่วนทิ้งเอาไว้ และยังมีก้อนหินไม้กระดานที่ทำขึ้นเป็นเพิงง่ายๆ ดูแล้วค่อนข้างระเกะระกะ

"ก่อนหน้านี้น่าจะมีผู้ประสบภัยมากมายที่เข้าเมืองไม่ได้ จึงมาพักเท้ากันที่นี่" อันเหนียนเอ่ยขึ้น

ฟู่จาวหนิงยังมองเห็นบางจุดบนพื้นที่รอยเปื้อนสีน้ำตาลเข้มที่น่าสงสัยอยู่

น่าจะเป็นรอยเลือดที่แห้งแล้วกระมัง

ก่อนหน้านี้ที่นี่คงวุ่นวายมาก น่าจะมีคนตายด้วย

พวกเขาเดิมทีคิดว่านั่นคงเป็นก่อนหน้า ตอนนี้คนพอเข้าไปในเมืองก็น่าจะดีขึ้นหน่อย ผลลัพธ์คือพอเข้าประตูเมือง ก็เห็นว่าพื้นที่ว่างใกล้ๆ ประตุเมืองมีกระดจมทหารง่ายๆ ตั้งอยู่เต็มไปหมด

ผ้าหลากสีสัน ด้านบนยังมีรอยเปื้อนมากมาย ใช้ไม้ไผ่กระบองอะไรยันค้ำไว้เป็นกระโจม บางส่วนยังขาดเป็นรู เบียดเสียดกันอย่างหนาแน่น

ตอนนี้ในกระโจมเหล่านี้มีคนอัดกันแน่น นั่งบ้างพิงบ้างนอนบ้าง แต่ละคนหน้าตาซีดเซียว ดวงตาเหม่อลอย

ยังมีคนที่ร้องครวญคราง มีคนปลอบโยนเด็กที่ป่วย บางคนกอดเด็กร้อยไห้ เสียงมากมายปนเปเข้าด้วยกัน สับสนวุ่นวาย

ตรงกลางเว้นทางเดินไว้เส้นหนึ่ง มีข้าราชการขวางอยู่สองฝั่ง

และยังมีเด็กวัยรุ่น ถลึงตาโตจ้องมองประตูเมือง

พวกฟู่จาวหนิงพอเข้าเมือง สายคนคนทั้งหมดก็ตกมาบนตัวพวกเขา

ขณะเดียวกัน ก็มีคนไม่น้อยลุกขึ้นยืน ดวงตาเปล่งประกายเขียว

สถานการณ์เช่นนี้ทำเอาคนขนลุกได้เหมือนกัน

"ศิษย์น้องอัน" ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวพุ่งเข้ามา รีบปีนขึ้นรถม้าอันเหนียนโดยไม่มอง "ไปก่อน ไปๆๆ ผ่านช่วงนี้แล้วค่อยว่ากัน"

"เร่งความเร็ว" อันเหนียนสั่งการทันที

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน