อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1690

ฟู่จาวหนิงเลิกม่านมองไปด้านนอก

สภาพของสองฟากถนน และสถานการณ์ของร้านเล็กบ้านเรือนต่างๆ ขณะที่แล่นผ่าน นางเห็นแน่นอนอยู่แล้ว

นางกระทั่งเห็นเด็กหลายคนกระจุกอยู่ด้วยกัน ตัวสั่นงันงก ล้อมไฟเล้กองหนึ่งไว้ เบ้าตาดำลึก

"คุณหนู ถ้าไม่ได้เห็นกับตา ก็จินตนาการไม่ออกเลยว่าผู้ประสบภัยที่นี่จะมากขนาดนี้" เสี่ยวเยว่ใจผวาขึ้นมา

"ก็จริง ใครจะคิดออกกัน ว่าที่นี่ห่างจากเมืองหลวงแค่ห้าหกวันเท่านั้น?"

ฟู่จาวหนิงเองก็รู้สึกไม่อยากเชื่อ

ผู้ประสบภัยเดินได้ช้า เช่นนั้นถ้าจะเดินไปเมืองหลวงก็น่าจะกินเวลาครึ่งเดือน

ใกล้กันแค่นี้ แต่เมืองเจ้อกับเมืองหลวงก็ต่างกันราวฟ้ากับเหว

เมืองหลวงทางนั้น ถ้าไม่ใช่ก่อนหน้านี้ต้องลำบากกันเพราะเรื่องโรคระบาดของชินอ๋องเซียวล่ะก็ อย่างน้อยก็ยังถือว่าร้องรำทำเพลงกันได้อยู่

แต่ทางนี้กลับสภาพเลวร้ายมาก

ตอนที่ผ่านซอยหนึ่ง ฟู่จาวหนิงได้ยินเสียงหมาร้อง จากนั้นไม่นานก็กลายเป็นเสียงครางเบาๆ แล้วก็เงียบเสียงไป

มีคนนับสิบถือกระบองรวมตัวอยู่ที่นั่น เอะอะมะเทิ่งกัน

ตอนที่รถม้าแล่นผ่านฟู่จาวหนิงก็เห็นว่าพวกเขาจู่ๆ ก็ต่อสู้กันขึ้นมา

น่าจะไม่ได้แย่งหมาตัวนั้นกันหรอกกระมัง?

นางยังได้ยินเสียงกระบองตีเข้าไปบนร่างกายอย่างแรงด้วย เสียงหนักแน่นทึบ ไม่นานเสียงโอดครวญร่ำไห้ก็ดังลอดเข้ามา แต่รถม้าของพวกเขาก็แล่นผ่านไปอย่างรวดเร็วแล้ว

"สืออี เจ้าไปดูหน่อยว่าสถานการณ์เป็นอย่างไร ระวังด้วย" ฟู่จาวหนิงข้ามเรื่องนี้ในใจไปไม่ได้ เรียกสืออีให้เข้าไปตรวจสอบ "จำนวนคนมากเกนิไป อย่าลงมือส่งเดชล่ะ"

"ขอรับ"

สืออีกกระโจนจากหลังม้า ใช้วิชาตัวเบาพุ่งออกไป

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน