อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1702

"ภรรยาของเจ้าตั้งท้องได้สองเดือนแล้ว เจ้ารู้ใช่ไหม?" ฟู่จาวหนิงมองชายหนุ่ม

หลังจากเขาได้ยินก็งงงันไป

"ข้า ข้าไม่รู้เลย ข้าคิดว่านางเป็นหวัด คิดว่านางแค่หิว" ชายหนุ่มมือไม้เป็นพัลวัน "นางก่อนหน้านี้ตกไปในน้ำ..."

ฟู่จาวหนิงหยิบเข็มเงินออกมา แทงลงไปที่หญิงสาวหลายเข็ม เช่นนี้สามารถช่วยให้เหงื่อออก ให้ร่างกายอบอุ่นขึ้นมา

"ร่างกายนางอ่อนแอมาก จริงๆ ก็เป็นหวัด แต่ตอนนี้ครรภ์เด็กไม่ค่อยมั่นคง ดังนั้นจึงกินยาส่งเดชไม่ได้ ข้ามีวิชาฝังเข็มรักษาหวัด ทุกวันให้เจ้าส่งนางไปที่โรงหมอ ข้าจะฝังเข็มให้นาง"

"โรง โรงหมอ? ท่าน ท่านหมอ โรงหมอไหนหรือ?" ชายหนุ่มถามขึ้นอย่างกระวนกระวาย

ในเมืองเจ้อเดิมทีก็มีโรงหมออยู่ ทั้งหมดสามแห่ง หมอสามคนล้วนอายุมากแล้ว แต่ก่อนยังพอไหว แต่นับตั้งแต่เมืองเจ้อมีผู้ประสบภัยทะลักเข้ามาก็ไม่ดีเสียแล้ว

ตอนนี้โรงหมอไม่เปิด หมอทั้งสามคน คนหนึ่งบอกว่าเหนื่อยจะตายอยู่แล้ว อีกสองคนก็หลบอยู่แต่ในบ้านไม่เข้าไปโรงหมอ

"อาเหอ เจ้าบอกที่อยู่กับเขาหน่อย" ฟู่จาวหนิงเอ่ยขึ้น

"่ขอรับ"

อาเหอบอกตำแหน่งโรงหมอชั่วคราวที่พวกเขาจัดขึ้นให้กับชายหนุ่มอย่างละเอียด

หญิงสาวคนนั้นในที่สุดก็ฟื้นแล้ว พอได้ยินว่าในท้องมีเด็กอยู่ ฟู่จาวหนิงช่วยชีวิตนางไว้ นางไม่สนการห้าม คิดแต่จะปีนขึ้นมาโขกศีรษะให้ฟู่จาวหนิง

"ข้าตอนนี้สัมผัสได้ว่าในท้องอุ่นขึ้นแล้ว" ความรู้สึกนี้ มีแค่นางเท่านั้นที่สัมผัสได้

ก่อนที่นางจะเป็นลมไปตัวเย็นมาก เย็นราวกับแช่อยู่ในธารน้ำแข็ง จากในถึงข้างนอกล้วนรู้สึกเหมือนจะแข็งไปหมด รู้สึกว่าตัวเองำลังจะตายแล้ว

แต่ว่าตอนนี้นางสัมผัสได้ว่าตนเองมีปราณชี่ขึ้นมาพอควร อย่างน้อยยังทนต่อได้

นางเชื่อมั่นอย่างมากกับวิชาแพทย์ของฟู่จาวหนิง

ตอนที่ฟู่จาวหนิงออกมา คนรอบๆ ก็รีบหลีกทางให้นาง

ครั้งนี้ ตอนที่นางนั่งลงไปหลังโตีะ ด้านหน้าโต๊ะก็มีคนกลุ่มหนึ่งแห่กันเข้ามา

"หมอฟู่ ข้าป่วนท้องมาสองวันแล้ว..."

"หมอฟู่ ข้าปวดหัวมากเลย..."

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน