อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1703

อันเหนียนร้องซี๊ด

นี่เป็นไปได้อย่างไรกัน?

"นี่แค่เพิ่งวันแรกนะ พวกเราต้องอยู่ที่นี่ครึ่งเดือนจริงหรือ?" เสี่ยวเยว่ตอนนี้เริ่มกังวล ถ้าทุกวันเป็นแบบนี้ ฟู่จาวหนิงจะทนไหวได้ยังไง?

ต่อให้ร่างทำจากเหล็กก็ยังเหนื่อยเลย

"ลุงฟู่ไม่ได้เตือนนางหน่อยหรือ?"

"วันนี้แค่เวลาจะเตือนยังไม่มีเลย คุณชายฟู่เองก็เหนื่อยจัด"

ฟู่จิ้นเชินเห็นว่าลูกสาวเหนื่อยขนาดนี้ ก็ยังอยากให้ตัวเองทำอะไรมากหน่อย เคลื่อนไหวเร็วขึ้นอีกหน่อย ละเอียดขึ้นอีกหน่อย

ผลลัพธ์คือพอเขาเร่งความเร็วทางนี้ คนป่วยที่มาขอตรวจก็เข้ากันเร็วขึ้น ดังนั้นพอประสิทธิภาพไวขึ้น ปริมาณงานของแต่ละคนก็มากตามไปด้วย

พอได้ยินพวกเขาพูดเช่นนี้ ฟู่จิ้นเชินก็เดินเข้ามา บิดข้อไม้ข้อมือผ่อนคลาย เอ่ยขึ้นว่า "จะไม่เป็นแบบนี้ทุกวันหรอก หลังจากนี้พอคนป่วยส่วนใหญ๋ได้รับการรักษา ก็จะค่อยๆ ผ่อนคลายลงมา"

แม้เขาจะเหนื่อยแต่ก็ยังเป็นห่วงฟู่จาวหนิง แต่อีกด้านก็รู้สึกภาคภูมิใจอย่างมาก

วันนี้ฟู่จาวหนิงทำให้เขาเปิดโลกใหม่เลยทีเดียว

ตอนที่นางตรวจรักษาทั้งมีสมาธิ ตั้งใจ เด็ดขาด เฉียบแหลม มืออาชีพ ยอดเยี่ยมกว่าหมอทั้งหมดที่เขาเคยเจอมาในอดีต

ยิ่งไปกว่านั้นภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ นางไม่สับสนเลยแม้แต่น้อย ดูแล้วเหมือนมีประสบการณ์มา

ภายใต้การนำกับผลกระทบจากนาง อย่าว่าแต่เขากับเสี่ยวเยว่เลย กระทั่งอาเหอกับผู้ช่วยสิบคน วันนี้ก็ทำงานกันอย่างเป็นระบบระเบียบ

ทุกคนเหนื่อยก็ส่วนเหนื่อย แต่ไม่รู้ทำไมถึงสามารถทำงานร่วมกันเพื่อเป้าหมายเดียวกันได้อย่างดี ความรู้สึกนี้ช่างเปี่ยมล้นเหลือเกิน

"ลุงฟู่พูดถูกต้อง"

อันเหนียนคิดๆ แล้วก็มีเหตุผล จึงวางใจลงมา

สัมภาระส่วนใหญ่ที่พวกเขานำมาวันนี้ล้วนแจกออกไปแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น อันเหนียนกับผู้บริหารท้องถิ่นโหยวก็ร่างรายชื่อออกมา คนเหล่านี้สามารถเขียนจดหมายขอรับการบริจาคได้ โดยยึดหลักความสมัครใจ

ไป๋หู่ก็ติดต่อกับคนของตระกูลเสิ่นที่อยู่ในแคว้นเจา ให้พวกเขารวบรวมข้อมูล และไปดูสถานที่ประสบภัยเหล่านั้น วิเคราะห์ดูว่ามีโอกาสกลับไปสร้างบ้านใหม่ได้ไหม ถ้าหากมี ผู้ประสบภัยบางส่วนก็สามารถส่งกลับไปได้

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน