อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1708

"ข้าคือหยวนกัง ได้รับพระราชโองการจากองค์จักรพรรดิ ให้เป็นทูตมายังแคว้นเจา"

"ใต้เท้าหยวนเป็นแม่ทัพบู๊หรือ?" เซียวหลันยวนามออกมาตรงๆ

"ฮ่าๆๆ" หยวนกังหัวเราะร่าออกมา "ข้ารู้อยู่แล้วว่าพวกเจ้าพอเห็นข้า จะต้องประหลาดใจ ถูกต้อง ข้าคือขุนพลบู๊ เพราะจากแคว้นหมิ่นมายังเมืองหลวงแคว้นเจาค่อนข้างไกล ต้องเดินทางนาน ลมพายุหิมะอะไรอีก เกรงว่าร่างกายข้าราชการพลเรือนจะไม่ได้แข็งแกร่งขนาดนั้น จึงทำได้แค่ส่งแม่ทัพบู๊เข้ามา"

แบบนี้เองหรือ?

"แต่ว่า ข้าเองก็ได้ทั้งบู๊บุ๋นนะ ไม่ใช่แค่หยาบกระด้างอย่างเดียว"

ชิงอีมองหยวนกังอย่างอยากรู้อยากเห็น ใต้เท้าทูตคนนี้ความมั่นใจในตนเองแข็งแกร่งมาก ยังกล้าชมตนเองแบบนี้ด้วย

"ท่านพ่อ"

ชายหนุ่มข้างกายหยวนกังคนนั้นส่งเสียงขึ้น

พวกเขามองข้ามเขาไปเลย

หยวนกังจึงเอ่ยขึ้น "จริงด้วย รู้จักกันหน่อย นี่คือลูกชายข้า หยวนอี้! เขามาเพราะท่านเลยนะ!"

"มาเพราะข้าหรือ?"

เซียวหลันยวนตอนนี้จึงมองไปทางหยวนอี้

เขารูปร่างสูงแต่ไม่เท่าคนพ่อ รูปร่างเล็กกว่าพอควร แต่คิ้วตาคมคาย หล่อเหลาเอาการ

"ใช่แล้ว ข้าได้ยินชื่อเสียงของอ๋องเจวี้ยนมานาน จึงอยากมาเห็นกับตาสักครั้ง อ้อนวอนท่านพ่ออยู่นาน ครั้งนี้จึงได้มาแคว้นเจาสมใจ อ๋องเจวี้ยนเหตุใดจึงต้องสวมหน้ากากกัน? นี่ไม่ใช่การต้อนรับแขกตามประเพณีนี่นา?"

ชิงอีใจสั่นกึก

หยวนอี้คนนี้ตรงไปตรงมาจริงๆ

พอเอ่ยปากก็ปะทะใส่ท่านอ๋องเลยหรือ? จะปลดหน้ากากเขาลงรึ?

แต่ว่า พอมองเช่นนี้ ก็มองออกว่าหยวนอี้ไม่ได้มีเจตนาร้าย น่าจะพูดเพราะรู้สึกสนใจกับหน้าตาท่านอ๋องมากกว่า ถึงอย่างไรท่านอ๋องก็มีชื่อเสียงว่าเป็นหนุ่มรูปงามอันดับหนึ่งแห่งใต้หล้านี่นะ

แต่ชายหนุ่มคนหนึ่ง มาไกลเป็นพันลี้เพราะหน้าตาท่านอ๋อง ก็เหมือนจะไม่ค่อยเหมาะสมไหม?

เซียวหลันยวนแค่มองหยวนอี้ผาดหนึ่ง จึงเก็บสายตากลับ

"รถม้าข้าจะนำทางด้านหน้า เป็นอย่างไร? ทั้งสองท่านพักผ่อนเสร็จหรือยัง? ถ้าพักเสร็จแล้ว พวกเราก็เดินทางกันเถิด"

พรึบ...

เซียวหลันยวนเดินไปยังรถม้าตนเองก่อนแล้ว

"อ๋องเจวี้ยนคนนี้ เข้าหาด้วยยากจริง!" หยวนกังขมวดคิ้ว

แคว้นหมิ่นอย่งพวกเขา อันที่จริงไปที่ไหนก็ล้วนหยิ่งทะนงองอาจ เดิมทีคิดว่าแคว้นเจาจะมาต้อนรับพวกเขาอย่างกระตือรือร้น ใครจะคิดว่าต้องเจอแบบนี้เข้า

"หรือว่าแคว้นเจาจะแข็งแกร่งกว่าต้าชื่อ? ดังนั้นพวกเขาถึงไม่ยอมทิ้งความองอาจ?" หยวนอี้ถามเสียงต่ำ

"หลังเข้าเมืองหลวงเจ้าก็ไปสำรวจเอา แล้วก็ อย่าเอาแต่จับจ้องอ๋องเจวี้ยน อย่าลืมว่าพวกเรารับปากเรื่องคนอื่นไว้แล้ว" หยวนกังเอ่ยเสียงต่ำ

"ท่านพ่อ ข้ารู้แล้ว"

พวกเขาไม่รู้ ว่าเซียวหลันยวนได้ยินบทสนทนาพวกเขาเรียบร้อย

ระยะห่างแค่นนี้ คนอื่นไม่มีทางได้ยิน แต่พิษบนตัวเซียวหลันยวนถอนออกไปเรียบร้อย แล้วหลังจากที่ได้กินยาดีดีตั้งมากมายของฟู่จาวหนิงสกัดเป็นพิเศษ กำลังภายในทะลวงขั้นไปหลายครั้ง ตอนนี้กำลังภายในเต็มเปี่ยมอย่างมา จึงสามารถได้ยินอย่างชัดเจน