อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1707

เซียวหลันยวนรออยู่พักหนึ่ง ในที่สุดก็ได้ยินการเคลื่อนไหวจากที่ไกลๆ

มาแล้ว

ขบวนยาวเหยียนเห็นแต่ไกล เขากระโดดลงจากรถม้า เดินไปนั่งในศาลา

ขบวนจากแคว้นหมิ่นมาถึงศาลาผาสิบลี้ จึงหยุดรถลง

พวกเขาเห็นรถม้าของอ๋องเจวี้ยนและองครักษ์เงามังกรที่ยืนอย่างสงบนี้แน่นอน

มีคนใช้ไปรายงานที่ข้างรถม้า เพียงไม่นาน ประตูรถม้าก็ผลักเปิด มีคนถูกประคองลงมา

พวกชิงอีเห็นรถม้าของแคว้นหมิ่น รถม้าขบวนยาวเหยียดเหล่านี้สร้างมาได้ทั้งใหญ่และแข็งแรง ประตูรถม้าล้วนเป็นประตูไม้ที่มั่นคง สลักดอกไม้ใบหญ้าสิงสาราสัตว์ไว้อย่างหรูหรา

ม้าที่ลากรถดูแล้วก็แตกต่างกับแคว้นเจาของพวกเขา สูงใหญ่น่าเกรงขามกว่า ขาดูแข็งแรง

รถม้าทั้งหมดสิบหกคัน องครักษ์อีกนับสิบ

ชุดของพวกเขามีสีน้ำเงินเข้มเป็นหลัก น้ำเงินเข้มประดับด้วยสีเงินอ่อน ดูทรงสง่ามีระดับ

มององครักษ์เหล่านั้น รูปร่างเองก็สูงใหญ่แข็งแรง รูปหน้าคมสัน แตกต่างกับชายหนุ่มแคว้นเจาที่ดูอ่อนโยน ดูแข็งแกร่งเป็นชายชาตรีมาก

ขบวนทูตเช่นนี้ สร้างความรู้สึกกดดันทางบารมีได้ง่าย

ทางนั้น พวกของเยว่เจียกุ้ยพอเห็นฉากนี้ ก็ถึงกับกลั้นหายใจด้วยสัญชาตญาณ

พริบตานี้ พวกเขาสัมผัสได้แล้วว่าอะไรคือแคว้นที่แข็งแกร่งที่สุด

"จบแล้วจบแล้ว ถ้าหากอ๋องเจวี้ยนยังมีนิสัยกำเริบเสิบสานแบบนั้นล่ะก็ จะไปผิดใจกับทูตแคว้นหมิ่น" เยว่เจียกุ้ยตอนนี้กังวลขึ้นหน่ยอๆ แล้ว

คนติดตามของเขาก็เขย่งเท้ามองไปทางนั้น "ใต้เท้า ไม่รู้ว่าคนไหนเป็นทูตหรือ?"

"ไร้สาระ ไม่ใช่คนที่เพิ่งลงจากรถม้าคนนั้นเหรอะ? พวกเขาเดินตรงไปทางอ๋องเจวี้ยนแล้ว"

ทางนั้น เซียวหลันยวนมองคนที่เดินตรงเข้า เขาลุกขึ้นยืนช้าๆ

องครักษ์หลายคนห้อมล้อมคนสองคนเข้ามา หนึ่งในนี้คือทูตของแคว้นหมิ่น รูปร่างสูงใหญ่มาก ง่ามนิ้วมีรอยย่น ตอนที่เดินเหินก็มั่นคง ไว้หนวดเคราเรียบร้อยเป็นระเบียบ อายุอานามน่าจะประมาณสี่สิบ

นี่เป็นคนที่เรียนยุทธ์มาคนหนึ่ง

เซียวหลันยวนรู้สึกประหลาดใจ ปกติทูตที่ส่งไปยังแคว้นต่างๆ ล้วนเป็นข้าราชการพลเรือน แต่คนผู้นี้ดูคลายกับเป็นแม่ทัพบู๊มากกว่า

อีกฝ่ายมองเซียวหลันยวน เอ่ยขึ้นว่า

"อ๋องเจวี้ยนแคว้นเจา เซียวหลันยวนหรือ?"

อีกฝ่ายพอเอ่ยปากก็เรียกชื่อของเขาเลย

"ข้าเอง"