อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1729

นางไม่ได้ถามอะไรอีก เดินไปจับชีพจรองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น วัดอุณหภูมิ

เกือบสี่สิบองศาเลย คิดไม่ถึงว่าเป็นไข้รุนแรงขนาดนี้ องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นยังทนมาคุยกับนางได้ตั้งหลายคำ

"นอกจากตัวร้อน ยังมีตรงไหนไม่สบายอีกไหม? ตรงไหนที่รู้สึกแย่บ้าง?"

"แค่ก ปวดหัว แล้วก็ดวงตาร้อนผ่าวไปหมด..."

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นยังไม่ทันพูดจบ จู่ๆ ตรงหน้าก็มืดไป คอพับคงมา

ฟู่จาวหนิงปฏิกิริยารวดเร็ว เข้ารับนางไว้ทันที

เฉินเซียงตกใจ "องค์หญิงใหญ่!"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเองก็โดนเข้าซะแล้ว

ฟู่จาวหนิงดูอยู่พักหนึ่ง ต้นกำเนิดโรคคือครอบครัวของป้าหนิว

หลังจากสังเกตก็พบว่าเฉินเซียงก็เริ่มมีไข้อ่อนๆ

แต่ว่าองครักษ์คนอื่นยังไม่ติด น่าจะเพราะเดิมทีองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นรู้สึกว่าชายหญิงไม่ควรอยู่ใกล้กัน ดังนั้นจึงไม่ค่อยได้เข้าใกล้พวกเขา

แต่ยังต้องสังเกตต่อ

ฟู่จาวหนิงให้องครักษ์หลายคนนั้นไปหาห้องพักพักผ่อนก่อน ส่วนองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกับเฉินเซียงต้องอยู่ที่ห้องนี้

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นก็เหมือนได้พักหายใจมาตอบคำถามฟู่จาวหนิงพอดี จากนั้นก็เป็นไข้จนมึนหัว จนไม่รู้สึกตัวไม่ได้สติ

ฟู่จาวหนิงคิดจะฉีดยาให้นาง แต่เฉินเซียงก็ไม่ยอมไปไหนอีก เอาแต่จะคอยเฝ้าองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นอยู่ไม่ห่าง

ทำให้นางจะฉีดยาก็ไม่ค่อยสะดวก

เพราะเสื้อผ้าขององค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นดูซับซ้อนมาก แค่จะให้ท่อนแขนนางโผล่ออกมา ต่อให้จะมือเร็วแค่ไหน ก็ไม่มีทางหลบสายตาเฉินเซียงได้

เดิมทีการฉีดยาสามารถทำให้องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นดีขึ้นได้เร็วมาก ไม่เจ็บปวดมากนัก แต่ในเมื่อเฉินเซียงยืนยัน เช่นนั้นนางก็ดื่มแค่ยาน้ำขมๆ ไปแล้วกัน

ถึงอย่างไรนางเดิมทีก็คิดจะค้นคว้าเสียหน่อย ว่าถ้าไม่ฉีดยาให้ ใช้วัตถุดิบยาที่มีในยุคนี้มาต้มจะต้องใช้ตำรับยาไหน

ให้พวกนางมาทดลองเลยแล้วกัน

นางก็ทำหน้าที่เป็นหมอก็พอ

"ถ้าอย่างนั้นเจ้าก็เฝ้าไปเถอะ" ฟู่จาวหนิงหมุนตัวเดินออกไป

เฉินเซียงยังเรียกนางไว้ "หมอเทวดาฟู่ ส่งยาที่ต้องต้มทุกวันมาให้ข้าได้ไหม? ข้าต้มเองได้ เอาหม้อเอาเตาให้ข้าก็พอ"

นี่คือไม่เชื่อใจยาที่พวกเขาต้มหรือ?

ฟู่จาวหนิงรู้สึกน่าขันเหลือเกิน