อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1734

"พวกเราประสบภัยกันแล้ว น่าเวทนากันขนาดนี้แล้ว พระชายาอ๋องเจวี้ยนยังเอาพวกเรามาล้อเล่นอีกหรือ?"

สายตาของอันเหนียนกำลังค้นหาคนที่มายุยงปลุกปั่นในกลุ่มคนอยู่ แต่ตอนนี้ผู้ประสบภัยมากเกินไป เสียงเองก็ดังหึ่งๆ ไปหมด หาคนคนนั้นออกมาไม่ได้ชั่วคราว

อันเหนียนดึงองครักษ์จวนอ๋องออกมาคนหนึ่ง "พาข้าขึ้นไปบนแท่นสูงนั่นที"

ที่นั่นมีแท่นสูงอยู่ องครักษ์ใช้วิชาตัวเบาพาอันเหนียนขึ้นไปบนนั้น

"เจ้ามีกำลังภายใน ตอนนี้ข้าพูดออกมา เจ้าก็ใช้เสียงที่ดังที่สุดตะโกนออกไปหน่อย"

"ขอรับ ใต้เท้าอัน"

อันเหนียนสูดลมหายใจลึก "เงียบหน่อย!"

"เงียบหน่อย!" องครักษ์กระตุ้นพลังตันเถียนทันที ตะโกนออกมา

สายตาคนทั้งหมดถูกดึงดูดเข้ามา แต่จะใช้แค่ประโยคเดียวให้พวกเขาสงบลงมานั้นไม่มีทาง

จังหวะที่พวกเขาเงียบลงแล้วมองเข้ามา อันเหนียนก็เอ่ยต่ออีกประโยคทันที

"ใครยังก่อเรื่องนี้ จะไล่ออกจากเมืองเจ้อสถานเดียว และไม่บริจาคข้าวต้มอีกแล้ว!"

พอประโยคนี้ออกไป ก็ทำให้เหล่าผู้ประสบภัยสงบลงมาแล้ว

"ตอนนี้ผู้ประสบภัยที่เข้าเมืองมาใหม่เดิมทีก็ตรวจสอบอย่างเข้มงวด พวกเจ้าใครไม่รู้บ้าง?"

"ที่ต้องตรวจสอบอย่างเข้มงวดทำเพื่ออะไร? ก็เพื่อรับผิดชอบต่อพวกเจ้าทุกคน! ถ้าหากผู้ประสบภัยที่เข้ามาใหม่มีใครทำความผิดร้ายแรง หรือมีใครที่เป็นพาหะนำโรค จัดเข้ามาอยู่กับพวกเจ้าโดยไม่ตรวจสอบ พวกเจ้าใครจะวางใจกันได้บ้าง?"

"หมอฟู่ยังฝังเข็มได้ด้วย นี่ไม่ใช่มาล้อกันเล่นแน่ นางทำเป็นจริงๆ เดิมทีเอวข้าปวดจนจะแย่ แต่หมอฟู่ฝังให้ข้าแค่สองวันก็ดีขึ้นมาแล้ว!"

เมื่อครู่พวกเขาก็คิดจะพูด แต่ว่าคนเยอะเกิน เอะอะเกินไป เสียงของพวกเขาถูกกลบไปจนหมด ไม่มีคนสนใจจะฟังพวกเขา

ตอนนี้ใต้เท้าอดกดไว้แล้ว พวกเขาในที่สุดก็มีโอกาส

มีพวกเขามาเป็นพยาน ผู้ประสบภัยคนอื่นๆ ก็กลับมามีสติอีกครั้ง

"เมื่อครู่มีคนซ่อนอยู่ในกลุ่มพวกเจ้า ใช้โอกาสนี้ยุยงให้พวกเจ้าก่อเรื่อง มาพูดจาต่ำช้าให้ร้ายหมอฟู่! พวกเจ้าสังเกตคนรอบตัวหน่อย ดูว่าเป็นใครทำตัวเป็นงูพิษในเงามืด ในเวลาที่ลำบากเช่นนี้ยังจะมาฉวยโอกาสทำให้วุ่นวาย ว่าร้ายหมอฟู่แบบนี้"

"พวกเจ้าคิดดู ถ้าไม่มีหมอฟู่ หลายวันนี้จะมีคนล้มไปอีกเท่าไร ตายไปอีกเท่าไร!"