อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1760

บนตัวข้าอาจจะมีเชื้อโรคอยู่

เซียวหลันยวนพอได้ยินฟู่จาวหนิงพูดประโยคนี้ ก็ไม่รู้เพราะอะไรใจถึงอ่อนยวบลงมา

แต่เขาก็รู้สึกอยากจะหัวเราะ

"เด็กโง่"

เห็นนางแต่งตัวประหลาดแบบนี้ สุดท้ายเขาก็ฟังนาง ไม่ได้ดึงนางเข้ามาก่อนตามที่ใจปรารถนา

"เสียงทำไมถึงได้แหบแบบนั้น?" เขาถามขึ้น

"ดื่มน้ำน้อยไปหน่อย" ฟู่จาวหนิงตอบกลับอย่างว่าง่าย

"หลังจากนี้ก็ดื่มเยอะๆ หน่อย"

"ได้เลย"

"อะแฮ่ม" อันเหนียนกระแอมออกมาสองที "ทั้งสองคน พวกเจ้ายืนอยู่ตรงหน้าข้า"

ใต้เท้าผู้ตรวจการตัวเบ้อเร่ออย่างเขา มองไม่เห็นหรือไรกัน?

คนบาดเจ็บตัวเบ้อเร่ออย่าเขา นี่จงใจมองข้ามกันเรอะ?

เซียวหลันยวนจึงก้มหน้าเหลือบมองเขา

"ใต้เท้าอันดูซมซานน่าดู ถูกใครเขาอัดมารึ?" เขาถามขึ้น

อันเหนียนยิ้มขืน "กระดูกแขนน่าจะหักไปแล้ว ขาเองก็พลิกด้วย บวมอีกต่างหาก แล้วยังถูกกรีดตั้งแผลเบ้อเร่อ มันก็ดูซมซานจริงๆ นั่นล่ะ"

"โอ้ เมื่อครู่ข้าเห็นพระชายาจะมารักษาเจ้า แต่ใต้เท้าอันดันห้ามไว้?"

พอคำนี้ออกมา ใจของคนอื่นๆ ก็พุ่งขึ้นมาถึงคอหอยแล้ว

ใต้เท้าอันเมื่อครู่ยื่นมือไปประคองฟู่จาวหนิง ไม่ให้นางนั่งลงตรวจอาการ

ฉากนี้ ถูกอ๋องเจวี้ยนเห็นเข้าแล้วหรือ?

ท่านอ๋องคงไม่คิดมากกระมัง?

พวกเขายืนยันกันแล้วว่าอ๋องเจวี้ยนเมื่อครู่ได้ยินคำพูดของเฉินเซียงหรือไม่

อันเหนียนบอกว่า "พระชายาช่วงนี้เหนื่อยเป็นพิเศษ แล้วยังต้องนั่งยองๆ ลงดูอาการบาดเจ็บอีก ข้ากังวลว่านางอีกเดียวตอนยืนขึ้นจะมึนหัว"

เขาคิดแบบนี้ เพราะวันนี้เขาเจอมาแล้วครั้งหนึ่ง

นั่งลงครู่เดียวแล้วลุกขึ้นยืน หน้ามืดจนแทบจะเป็นลม

ดังนั้นเมื่อครู่ตอนที่เห็นฟู่จาวหนิงจะนั่งลงเพื่อดูอาการ เขาก็เลยห้ามนางไว้ด้วยสัญชาตญาณ

เขายกขาขึ้นสูงได้ ไม่ต้องให้นางนั่งลงไปตรวจอาการ

จะว่าไป เขาจะทำให้เธอต้องมานั่งยองลงตรงหน้าตัวเองได้อย่างไร?

ฟู่จาวหนิงมีใจเมตตาของแพทย์ คงไม่คิดอะไรมาก แต่สำหรับเขานั้นไม่ได้

เซียวหลันยวนมองอันเหนียน จากนั้นก็มองฟู่จาวหนิง

คำนี้ของอันเหนียนกำลังอธิบายการกระทำเมื่อครู่ของเขา แต่เซียวหลันยวนกลับได้ยินถึงความรอบคอบของเขา ได้ยินความห่วงใยต่อฟู่จาวหนิงของเขา

ฟู่จาวหนิงแม่จะสวมหน้ากากปิดปากอยู่ แต่เขาก็ยังเห็นว่ารอยคล้ำใต้ตากับดวงตาที่แดงก่ำของนาง