อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1880

ยาครั้งนี้ มีประสิทธิภาพมากจริงๆ

พอถึงตอนฟ้าสาง มีคนป่วยหนักแต่เดิมหลายคน มีอาการดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เดิมทีที่ป่วยจนไม่รู้สึกตัวแล้ว วันนี้ตอนเช้าก็สามารถประคองตัวลุกขึ้นนั่งมากินข้าวต้มได้

นี่ทำให้คนทั้งหมดดีใจกันมาก

มีผลลัพธ์เช่นนี้ ผู้บริหารท้องถิ่นโหยวรู้สึกว่าตนเองวันนี้เดินเชิดหน้ายืดหลังตรงได้เสียที

นี่อธิบายได้ว่ามีความหวังแล้วจริงๆ! ไม่สิ พูดว่าเป็นความหวังไม่ได้แล้ว มันมีผลลัพธ์ที่ดีแล้วต่างหาก

ตอนที่ฟู่จาวหนิงวุ่นอยู่ทั้งคืน เซียวหลันยวนเองก็ออกไปทั้งคืนไม่ได้กลับมา

ตอนที่ฟู่จาวหนิงได้พัก ได้กินข้าวเช้า จึงเพิ่งนึกได้ว่าเซียวหลันยวนไม่รู้หายไปไหน

นางถามสืออี สืออีก็ดูจะตื่นเต้นขึ้นมารางๆ

"ท่านอ๋องออกเมืองไปแล้วขอรับ"

ออกเมือง?

เซียวหลันยวนออกจากเมือง แล้วทำไมสืออีถึงดูตื่นเต้น?

"หรือจะออกไปหาโจวติ้งเจิน?" ฟู่จาวหนิงตกตะลึง

ถึงแม้ทหารส่วนใหญ่จะโดนพิษที่ทำให้เสียกำลังในการต่อสู้ไป แต่ก็มีส่วนน้อยที่ไม่ได้โดนพิษ หรืออาจจะมีคนที่โดนพิษไปน้อยมาก นั่นก็ยังสู้ได้อยู่นะ

องครักษ์ของเซียวหลันยวนส่วนใหญ่ยังอยู่ที่นี่ เพราะเมื่อคืนตอนที่นางวิ่งไปดูแลคนป่วยตรงนั้นตรงนี้ ยังสังเกตเห็นอยู่

รอบๆ ตัวนางมีองครักษ์ลับคอยปกป้องอยู่ตลอด แล้วจำนวนก็ไม่น้อยด้วย

แม้เซียวหลันยวนจะไม่อยู่ แต่ฟู่จาวหนิงก็สัมผัสได้ถึงการปกป้องของเขาอยู่ตลอด

เขาทิ้งองครักษ์เงาตั้งมากมายไว้ข้างตัวนาง ตัวเองคงจะพาคนนิดหน่อยออกเมืองไปแล้ว

"ท่านอ๋องบอกว่า โจวติ้งเจินอยากจะประลองกับเขามาตลอด แต่เขาไม่ได้มีหน้าที่ต้องเติมเต็มความต้องการนี้ของโจวติ้งเจิน ดังนั้นเขาไม่ได้ไปสู้กับโจวติ้งเจินขอครับ" สืออีบอก

"แล้วเขาออกเมืองไปทำอะไรกัน?"

"ไปวางยาใส่โจวติ้งเจินขอรับ!" สืออีตอบ

"พรวด"