อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1907

เซียวหลันยวนตอนนี้เชื่อใจฝีมือฟู่จิ้นเชินมาก

ดังนั้นเขาจึงมีเรื่องมอบหมายให้เขาทำจริงๆ

"องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นอยู่ในวังราชนิเวศน์กับหยวนอี้ เนื่องจากพวกเขาต้องพักฟื้น น่าจะไม่ออกจากเมืองหลวงเร็ววันนี้แน่ ท่านคอยจับตาดูสถานการณ์พวกเขาไว้ก็พอ ข้าจะทิ้งองครักษ์ลับไว้ให้ท่านแปดคน"

"ดีเลย"

ฟู่จิ้นเชินคิดถึงหยวนอี้แล้วก็รู้สึกแปลกๆ

หลายวันนี้เขาเองก็คอยจับตาดูการกระทำของทูตจากแคว้นหมิ่นอยู่ แต่ก็ไม่เห็นหยวนอี้มาตลอด

"ข้าหาคนไปตรวจสอบสถานการณ์พวกเขาในวังราชนิเวศน์ได้" ฟู่จิ้นเชินเอ่ยขึ้น

เซียวหลันยวนรู้สึกเกินคาดขึ้นหน่อยๆ

เขาเองก็ส่งคนลอบเข้าไปในวังราชนิเวศน์ได้ แต่ก็เป็นองครักษ์ลับที่คอยจับตาดูอยู่ในความมืด ทว่าความหมายของฟู่จิ้นเชินคือ คนของเขาสามารถปรากฏตัวอย่างโจ่งแจ้งในวังราชนิเวศน์ได้หรือ?

"ข้ารู้จักคนตัดแต่งกิ่งไม้ในวังราชนิเวศน์คนหนึ่ง" ฟู่จิ้นเชินมองออกถึงความประหลาดใจของเขา อธิบายออกมาคำหนึ่ง

"ใช้ได้เลยท่านพ่อตา"

เซียวหลันยวนยกนิ้วโป้งให้เขา

มิน่าฟู่จิ้นเชินในตอนนั้นถึงมีวิะีพาเสิ่นเชี่ยวหนีออกไปจากเมืองหลวง ความสามารถเรื่องเส้นสายนี่ไม่มีใครเทียบได้จริงๆ

เขาเป็นพวกปัญญาชนแท้ๆ คนที่ดูเหมือนเป็นคุณชาย ทำไมถึงไปรู้จักกับคนตัดแต่งกิ่งไม้ได้กัน?

ฟู่จิ้นเชินหัวเราะ "ต้นไม้บนโลกเราก็มีอยู่มากมาย พืชแต่ละชนิดก็มีความเคยชินกับวิธีการเพาะเลี้ยงต่างกัน พืชเองก็ป่วยได้ และโรคบางโรคคนที่ทำด้านนี้โดยเฉพาะก็ยังไม่รู้ แต่ก่อนข้าอ่านหนังสือมาเยอะ และชอบค้นคว้าด้วย ดังนั้นจึงเคยช่วยอีกฝ่ายชุบชีวิตต้นไม้เลื่องชื่อมาสองสามต้น เพื่อไม่ให้เขาถูกคนชั้นสูงตำหนิ ดังนั้นเขาจึงรู้สึกซาบซึ้งในตัวข้ามาตลอด"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน