อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1914

ฟู่จาวหนิงไม่ได้แสดงอารมณ์ไม่พอใจออกมา

ดูแล้วเหมือนเป็นคนที่มีเหตุผลใจเย็นเอามากๆ

อย่างน้อยตอนนี้เซียวหลันยวนก็มองไม่ออกว่นางโกรธ

ในความทรงจำกับการรับรู้ของเขา ฟู่จาวหนิงเป็นคนที่ใจกว้างกับคนป่วยมาก ยิ่งไปกว่านั้นนางเห็นว่าเขากับท่นน้าเฉิงมีความสัมพันธ์ใกล้ชิดขนาดนี้ ก็จะยืนอยู่ข้างเขา เป็นห่วงเป็นใยท่านน้าเฉิงขึ้นมา

อย่างน้อยก็จะไม่ทำให้เขาลำบากใจ

นี่คือความเข้าใจต่อตัวฟู่จาวหนิงของเขา อันที่จริงก็ไม่ได้ผิดอะไร

แต่เขาไม่ค่อยรู้นิสัยแฝงของฟู่จาวหนิง

นางเต็มใจทำทุกอย่างที่นางสมัครใจ นางใจกว้างได้ แต่ถ้ารู้ว่าอีกฝ่ายใช้กลอุบายบังคับห้นางยอมจำนน นางจะไม่ยินยอม

"ลวี่กั่ว ใส่ให้ท่านน้าเฉิงเถอะ" เซียวหลันยวนตอนนี้เป็นห่วงท่านน้าเฉิง แต่ฟู่จาวหนิงหันตัวไปมองของในกล่องนั้นแล้ว เขาจึงไม่เห็นสีหน้าของนาง

"เจ้าค่ะ!"

ลวี่กั่วดูดีใจมาก ตื่นเต้นเบิกบานขึ้นมา

"ต้องขอโทษพระชายาจริงๆ" ท่านน้าเฉิงถอนหายใจ รู้สึกละอายใจมาก

"ข้าจะเลือกอย่างอื่นให้จาวหนิงเอง"

เซียวหลันยวนตอนนี้ก็แอบตัดสินใจ ว่ากลับจวนแล้วจะให้หลานหรงส่งจดหมาย ไม่ต้องสนใจอย่างอื่น ค้นหาหยกดาราตงฉิงมาให้ได้

พวกของหลานหรงตอนนี้อยู่ในซากเมืองเก่าตงฉิง หยกดาราออกมาจากตงฉิง ถ้าพวกเขาหาหยกดาราที่นั่นก็น่าจะง่ายกว่าเยอะ

ตอนนี้ฟู่จาวหนิงสละเครื่องประดับหยกดาราชุดนี้ให้แล้ว เขาจะชดเชยให้นางมากกว่าเดิม หลังจากหาหยกดารามาได้ก็จะขอให้ยายซาทำขึ้นมาอีกสิบชุด

เขาจะต้องชดเชยอย่างเต็มที่ให้นาง

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน