อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1922

ฟู่จาวหนิงเปิดกล่องอก ก็พบว่าด้านในเป็นของสีดำเทาชิ้นหนึ่ง ใช้กระดาษห่อไว้แน่นหนา ทรงสี่เหลี่ยม มองไม่ออกว่าเป็นอะไร

"ท่านอาจารย์ นี่มันอะไรหรือ?"

"มันคือเครื่องหอมน่ะ"

ผู้อาวุโสจี้ตีมือนางที่คิดจะแกะกระดาษออก ตำหนิขึ้นว่า "อย่าแกะ ห่อเอาไว้ดีแล้ว เขาไม่ใช่มีอารามโยวชิงอยู่หรือ? ในอารามทุกวันต้องจุดเครื่่องหอมแน่ๆ เช่นนั้นเขาอาจจะเป็นคนที่ชอบเครื่องหอมก็ได้ เครื่องหอมนี้ เป็นสิ่งที่อาจารย์ได้มาก่อนหน้านี้แบบไม่ตั้งใจ ด้านในมีแปดกล่องเล็ก เครื่องหอมในกล่องต้องจัดการเอง ว่ากันว่าจุดแล้วจะมีกลิ่นไม้หอมที่ทำให้จิตใจสงบ"

ต่งฮ่วนจืออยู่ข้างๆ ก็ยิ้มแล้วบอกว่า "ศิษย์น้องหญิง เครื่องหอมกล่องนี้มูลค่าไม่ธรรมดาเลย แต่ก่อนเจ้าพันธมิตรจะซื้อจากท่านอาจารย์สามพันตำลึง อาจารย์ก็ยังไม่ยอมขาย"

"แล้วก็ ซือถูไป๋ตอนนั้นก็เคยเห็นเครื่องหอมกล่องนี้ อยากจะซื้อด้วยเหมือนกัน บอกว่าย่าของเขาชอบมาก แต่อาจารย์ก็ขี้เกียจจะให้เขา"

"แพงขนาดนี้เชียว?"

ถ้าอย่างนั้นตอนที่จุด มันไม่ใช่เหมือนเผาเงินทิ้งหรอกหรือ

ฟู่จาวหนิงรู้สึกว่าตนเองยังเป็นพวกสามัญชนอยู่ ที่ดันรู้สึกว่าเรื่องนี้มันเหมือนกับการเผาเงินทิ้ง

"แน่นอน ของสิ่งนี้คนที่ชอบต้องจ่ายเงินไม่น้อยเลยเพื่อจะได้มา โอ้ จริงด้วย ได้ยินว่านักปรุงเครื่องหอมของแคว้นหมิ่นเองก็มีชื่อเสียงเหมือนกัน เจ้าสิ่งนี้ก็ส่งมาจากแคว้นหมิ่นด้วย เป็ฯของที่นักปรุงเครื่องหอมมีชื่อคนหนึ่งทำขึ้นมา"

"ท่านอาจารย์ เช่นนั้นท่านก็เก็บเอาไว้เถิด ของแพงแบบนี้จะมอบให้ใครส่งเดชได้อย่างไรกัน"

ฟู่จาวหนิงปิดฝากล่อง ดันมันกลับไป

นางคิดไม่ถึงว่าผู้อาวุโสจี้จะคิดถึงจุดนี้ แล้วยังช่วยนางเตรียมของขวัญให้เจ้าอารามแล้วด้วย

"ข้าเองก็ไม่ได้เล่นเครื่องหอม ข้าจะเก็บไว้ทำไมกัน? ก่อนหน้านี้เก็บไว้ ก็รู้สึกว่าเจ้านี้ปล่อยทิ้งไว้นานๆ จะมีมูลค่าเพิ่มขึ้น ตอนนี้เอามาให้เจ้า เจ้าจะได้ประหยัดเงินไปหาซื้อของขวัญไง ไม่ใช่เหมือนกันหรอกหรือ?"

ผู้อาวุโสจี้หน้าเคร่งขรึม แสร้งทำเป็นโกรธ

"เจ้าไม่ได้กำลังคิดเล็กคิดน้อยกับอาจารย์ใช่ไหม? เชือกข้อมือเมื่อครู่นี้ แล้วก็ยังยาบำรุงหัวใจที่ให้อยู่บ่อยๆ อาจารย์เองก็ต้องจ่ายเงินให้เจ้าด้วยไหม?"

ยาบำรุงหัวใจของฟู่จาวหนิงพวกนั้นก็ไม่ได้ถูกนะ

ด้านนอกเองก็หาซื้อยากด้วย

หลังจากที่เขารับศิษย์น้องเล็กคนนี้เข้ามา ก็รู้สึกว่าสุขภาพของตนเองดีขึ้นไม่น้อย

"ยาลูกกลอนเหล่านั้นของเจ้า ข้าไม่ได้โม้นะ แต่ข้ารู้สึกจริงๆ ว่าพอกินไป เหมือนข้าจะอายุยืนขึ้นมาอีกสามปีเลย"

ฟู่จาวหนิงหัวเราะพรวดขึ้นมา

"ท่านอาจารย์ ท่านพูดแบบนี้มันก็เกินไป"

"เกินไปตรงไหน นี่มันเรื่องจริง ข้าตอนนี้ตัวเบาขึ้นเยอะเลย เจ้าจะไม่รู้ได้ยังไง?" ผู้อาวุโสจี้โบกไม้โบกมือ "เอาล่ะ เจ้าก็อย่ามาผลักไปมากับข้าเลย หิ้วไปซะ"

ท้ายสุด ฟู่จาวหนิงก็ไม่มีทางเลือก ต้องหอบกล่องใบนั้นออกมา

นางยังไม่คิดจะกลับไปบ้านตระกูลฟู่ พรุ่งนี้ค่อยไปแล้วกัน

จึงหอบของชิ้นนี้กลับไปจวนอ๋อง

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน