อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1923

ฟู่จาวหนิงเข้าไปในจวนอ๋อง

เสี่ยวเยว่อุ้มกล่องใบนั้นตามมา

ผู้ดูแลพาคนใช้หลายคนพุ่งผ่านตรงหน้า พอเห็นฟู่จาวหนิง เขาก็รีบหยุดทันที

"พระชายาท่านกลับมาแล้วหรือ?"

"อืม" ฟู่จาวหนิงเห็นเครื่องที่สาวใช้เหล่านี้ถืออยู่ก็สงสัย "นี่จะไปทำอะไรกัน?"

เพราะคนเหล่านี้ถือพวกจอมเสียมต่างๆ ไว้

ผู้ดูแลอธิบายว่า "ฮูหยินเฉิงบอกว่า ในเรือนมีวัชพืชหลายผืนอยู่ให้จัดการถางทิ้งเสีย แล้วเปลี่ยนเป็นพวกดอกเบญจมาศแทน จะทำให้เรือนดูสง่าขึ้นมาหน่อย"

"เรือนเจียนเจียหรือ?"

"ขอรับ" ผู้ดูแลจู่ๆ ก็ตระหนักอะไรขึ้นมาได้ รู้สึกกลืนไม่เข้าคายไม่ออกทันที "พระชายา ต้นหญ้าเหล่านั้น ใช่หญ้าสมุนไพรหรือเปล่า? พวกเราเองก็ไม่รู้จัก เดี๋ยวจะกลายเป็นถอนหญ้าสมุนไพรของท่านเข้า"

"เซียวหลันยวนเขารู้หรือเปล่า?"

"ท่านอ๋องหลังจากกลับมาก็ได้รับจดหมายด้วย ไปจัดการอยู่ในห้องหนังสือขอรับ เรื่องนี้พวกเรายังไม่ได้รายงานท่านอ๋อง"

ผู้ดูแลเห็นสีหน้าฟู่จาวหนิง ก็ไม่รู้จะทำอย่างไรขึ้นมาทันที

"พระชายา พวกนั้นเป็นหญ้าสมุนไพรจริงๆ สินะ? เช่นนั้นข้าจะไปบอกกับฮูหยินเฉิง ว่าจะไม่ขุดแล้ว"

ใครๆ ก็รู้สึกว่าฟู่จาวหนิงน่าจะคิดว่ามีเรื่องน้อยดีกว่ามีเรื่องมาก ผู้ดูแลยังคิดว่านางจะพูดว่าขุดไปเถอะ ไม่เป็นไร

เพราะหญ้าเหล่านั้น มันก็ไม่ใช่หญ้าสมุนไพรจริงๆ

แม้ว่าเขาจะไม่รู้เรื่องยา แต่ก็รู้จักวัชพืชอยู่นะ นั่นคือหญ้าเฝิ่นซิง ตอนที่ถึงฤดูใบไม้ร่วงก็จะเปลี่ยนเป็นสีชมพู

แต่เวลาจะอยู่ได้ไม่นานนัก เพียงไม่นานก็จะห่อเหี่ยวเป็นสีขาว ไม่มีอะไรพิเศษอีก

แต่คิดไม่ถึงว่าฟู่จาวหนิงจะบอกว่ามาว่า "เช่นนั้นผู้ดูแลจงก็ไปบอกฮูหยินเฉิงด้วย อยู่แค่สองวันเท่านั้น จะไปขุดดินมันยุ่งยาก ให้นางทนๆ เอาหน่อย"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน