อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1924

ลวี่กั่วพอได้ยิน สีหน้าก็เรียบลงมา

"ผู้ดูแล ฮูหยินข้าไม่ชอบอยู่ในที่ที่มีวัชพืช ความรู้สึกแบบนี้มันวังเวง"

"อันที่จริงแม่นางลวี่กั่วให้ฮูหยินมองทางนั้นก็ได้ ดอกไม้ทางนั้นใกล้จะบานแล้ว" ผู้ดูแลชี้ไปอีกด้านของเรือน

"มองทางนั้น แล้วจะไม่เห็นทางนี้หรือ?"

ลวี่กั่วขุ่นเคืองขึ้นมา

หญ้าที่พวกเขาพูดกันอยู่ทางด้านซ้ายของเรือน ก่อนหน้านี้เดิมทีก็มีอยู่แล้ว หลังจากฟู่จาวหนิงเข้ามาอยู่ ในเรือนแค่เก็บกวาดคร่าวๆ ไว้เท่านั้น ตอนนั้นนางเห็นว่ามุมนี้มีหญ้าเฝิ่นซิงอยู่ผืนหนึ่ง จึงให้พวกหงจั๋วปล่อยเอาไว้

เก็บก้อนหินกรวดมาเรีงล้อมเอาไว้ พอเปลี่ยนเป็นสีชมพู ดูแล้วก็มีเสน่ห์แบบธรรมชาติอยู่

ก่อนหน้านี้ฟู่จาวหนิงเคยบอกว่าดูมีบรรยากาศที่ดีอยู่

ฮูหยินเฉิงพอเข้ามาพอเหลือบมองวัชพืชผืนนี้ ก็พูดมาคำหนึ่ง ว่าทำไมวัชพืชในเรือนถึงไม่จัดการทิ้งไป?

ตอนนั้นเฝิ่นซิงเอ่ยขึ้นมาคำหนึ่ง บอกว่าหญ้านี้พอฤดูใบไม้ร่วงจะเปลี่ยนสี พระชายาเคยชมว่ามีเสน่ห์แบบธรรมชาติอยู่

จากนั้นฮูหยินเฉิงจึงพูดขึ้นว่า ตอนนี้ไม่ใช่ฤดูใบไม้ร่วงนี่นา เพื่อความงามไม่กี่วันนั่น ต้องปล่อยทิ้งไว้ให้ดูรกร้างนานหนึ่งปีเลยหรือ ได้ไม่คุ้มเสีย ถอนทิ้งดีกว่า

เฝิ่นซิงเองก็ไม่รู้ว่าควรพูดอย่างไร

พวกเขารู้ตำแหน่งของฮูหยินเฉิงในใจท่านอ๋องดี เรื่องของหญ้าผืนหนึ่ง จึงไม่กล้าที่จะไม่ฟัง

"แม่นางลวี่กั่ว ไม่อย่างนั้นให้ข้าย้ายกระถางดอกไม้เข้ามาบังหญ้าเฝิ่นซิงเหล่านี้เป็นอย่างไร?"

ผู้ดูแลคิดออกถึงวิธีแก้ปัญหา

"ถ้าอย่างนั้นมันก็กินพื้นที่สิ? ทำให้สวนดูเล็กลงนะ" ลวี่กั่วเม้มปาก

"ไม่หรอก นี่ก็มีที่ว่างอยู่ตั้งเยอะ"

"ไม่สิ ฮูหยินของพวกเราแค่อยากจะถอนหญ้าพวกนี้ออก ปลูกดอกไม้ที่สวยงามน่าชม ก็ไม่ใช่เพื่อให้จวนอ๋องดูดีขึ้นหรือ? มีดอกไม้เยอะหน่อยก็น่าจะดีกว่าวัชพืชกระมัง? ผู้ดูแล เรื่องแค่นี้ พวกท่านก็ยังทำไม่ได้ คิดว่าคำพูดของฮูหยินพวกเราไม่ต้องฟังก็ได้หรือ?"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน