อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1932

"คุณหนูของข้าไม่ชอบให้ใครมาโขกศีรษะใส่แบบไม่มีเหตุผล"

ลวี่กั่วพอถูกนางดึงแบบนี้ ก็เกือบจะยืนไม่อยู่ หลักๆ คือนางเองก็ตะลึงไปเหมือนกัน ยิ่งไปกว่านั้นยังรู้สึกว่าแขนตัวเองถูกบีบจนเจ็บด้วย

แต่แรงมือเสี่ยวเยว่ก็มากจริงๆ ลวี่กั่วคิดจะสะบัดออก แต่ก็ไม่ขยับเลย

นางรู้ที่ไหนว่าเสี่ยวเยว่มีพลังยุทธ์อยู่ในตัว ยิ่งไปกว่านั้นยังไม่เลวอีกด้วย

"ฮูหยิน..." ลวี่กั่วจ้องตาแป๋วไปที่ฮูหยินเฉิง จากนั้นก็มองไปทางเซียวหลันยวน "ท่านอ๋อง?"

เซียวหลันยวนลุกขึ้นยืน "หนิงหนิงไม่ชอบใ้หคนอื่นมาโขกศรีษะใส่แบบไม่มีเหตุผลจริงๆ ท่านน้าเฉิง ลวี่กั่วเองก็พูดจาแบบไม่คิดจริงๆ ท่านก็เห็นว่าข้าเคยใส่ใจพิธีการในราชวงศ์นั่นเสียที่ไหน? จาวหนิงเป็นพระชายาของข้า ก็ไม่จำเป็นต้องมารักษากฏเหล่านั้นต่อหน้าคนอื่นเช่นกัน"

เขาหยุดไปครู่หนึ่ง เอ่ยต่ว่า "แล้วนี่นี่ก็เป็นบ้านของตนเองด้วย"

"พวกเราก็แค่เตือนด้วยเจตนาดี เจ้าเองก็ตามใจตัวเองมาตลอด แต่นางไม่ใช่เจ้านะ..." ฮูหยินเฉิงใจดำดิ่งหน่อยๆ

นางฟังออก ว่าเซียวหลันยวนยืนอยู่ข้างฟู่จาวหนิง

"จาวหนิงเป็นภรรยาข้า ตัวนางก็เท่ากับเป็นตัวข้า แต่ว่าจาวหนิงเองก็ไม่ใช่ตัวข้า ท่านน้าเฉิง พวกเรามีความผูกพัน คุ้นเคยกัน แต่กับจาวหนิงนั้นไม่มี ดังนั้นจะพูดกับนางตามสบายไม่ได้ ถึงอย่างไร นางเป็นพระชายาอ๋องเจวี้ยน แล้วลวี่กั่วเป็น?"

...ตัวอะไรกัน?

คำสุดท้ายของเซียวหลันยวนไม่ได้พูดออกมา เพราะเห็นแก่หน้าของท่านน้าเฉิง

คำพูดที่ลวี่กั่วพูดกับฟู่จาวหนิงเมื่อครู่ เซียวหลันยวนฟังแล้วก็ไฟโกรธแผดเผา เพียงแต่ฟู่จาวหนิงเดือดขึ้นมาก่อนเขาเท่านั้น

ลวี่กั่วพอได้ยินคำนี้ของเซียวหลันยวนก็หน้าซีดไป

"ท่านอ๋อง?"

"ท่านน้าเฉิงคงต้องเข้มงวดกับลวี่กั่วให้มากหน่อย ไม่เช่นนั้นสักวันหนึ่งคงหาเรื่องมาให้แน่" เซียวหลันยวนเอ่ยต่อ

สีหน้าฮูหยินเฉิงก็ดูหมดอาลัยตายอยากขึ้นมาหน่อยๆ "ลวี่กั่ว เจ้าออกไปยืนสำนึกผิดด้านนอกซะ"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน