อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1933

สำหรับเรื่องการดูแลรสชาติให้ถูกปากแขก ฟู่จาวหนิงไม่ติดขัดอะไร

รสจืดๆ นางก็ไม่ใช่ว่ากินไม่ได้ ดังนั้นไม่ว่าจะจืดหรือเผ็ด นางก็กินได้เอร็ดอร่อย อันที่จริงฟู่จาวหนิง

อันที่จริงฟู่จาวหนิงแม้จะกินข้าวเร็วกว่าหญิงสาวทั่วไป แต่ก็ไม่ได้หยาบกระด้าง แล้วยังกินได้ออกรสออกชาติด้วย แค่ได้มองนางกินข้าวก็รู้สึกว่าอาหารพวกนี้เป็นอาหารเลิศรสหายากแล้ว

แต่ฮูหยินเฉิงเห็นนางเหมือนไม่ถูกผลกระทบใดๆ จากเรื่องเมื่อครู่เลย กินอย่างเอร็ดอร่อย ความรู้สึกนี้เหมือนกำลังท้าทายนางอย่างไรอย่างนั้น

ยิ่งไปกว่านั้น มีนางเป็นผู้อาวุโสคนหนึ่งแท้ๆ แต่ฟู่จาวหนิงกลับไม่คิดเสแสร้งสักนิด กินเสียเร็วเชียว กลัวว่านางจะได้กินมากไปหรือไงกัน?

พอมองอาหารบนโต๊ะ อาหารสองสามจานที่แดงก่ำนั่น นางรู้จักสิ่งนี้ ก่อนหน้านี้นำเข้ามาจากแคว้นหนานอี๋กู่ มันคือพริกแดง

เจ้าสิ่งนี้เผ็ดแบบสุดๆ นางกินไม่ได้เลยแม้สักคำเดีว

"ท่านน้าเฉิง รีบกินเถอะ" เซียวหลันยวนเองก็นั่งลงแล้ว

เขามองออก ว่าระหว่างฟู่จาวหนิงกับท่านน้าเฉิงน่าจะไม่ลงรอยกัน ดังนั้นตอนนี้จึงไม่ได้ฝืนฟู่จาวหนิง

แต่หลายปีมานี้ ท่านน้าเฉิงเองก็มาจวนอ๋องไม่กี่ครั้ง อย่างน้อยเขาก็ต้องดูแลสักหน่อย

เซียวหลันยวนชี้ไปที่กับข้าวจานเผ็ดพวกนั้น "ของพวกนี้จาวหนิงชอบกินมาก เผ็ดหน่อยๆ ท่านน้าเฉิงชอมดูได้ ไม่ได้เผ็ดมากนัก เดิมทีข้าก็ไม่กิน แต่ตอนนี้ชอบเข้าแล้ว"

ฮูหยินเฉิงโยนเรื่องก่อนหน้านี้ทิ้งไปทันที มองเขาอย่างตึงเครียด โพล่งออกมาว่า "อายวนกินเผ็ดได้ยังไง? กระเพาะลำไส้ของเจ้าไม่ดีมาตั้งแต่เด็ก กินอาหารที่ปรุงหนักหน่อย ตกกลางคืนก็จะปวดท้อง เจ้าลืมไปแล้วหรือ?"

"นั่นมันแต่ก่อน..."

"กระเพาะลำไส้อ่อนแอมานาน มีแบ่งแต่ก่อนกับตอนนี้เสียที่ไหน? ต้องบำรุงไว้ให้ดีสิ ต้องตามใจกระเพาะลำไส้เจ้า! ไม่อย่างนั้นถ้ากินของพวกนี้มากเกินไป เดี๋ยวร่างกายจะทำให้เจ้าแย่ขึ้นมานะ"

พูดถึงเรื่องนี้ ฮูหยินเฉิงก็เป็นห่วงมาก และโกรธขึ้นจริงๆ

นางมองไปทางฟู่จาวหนิง "พระชายาไม่ใช่หมอหรือ? เรื่องแบบนี้ต้องเข้าใจสิ? เรื่องความรักกลมเกลียวฉันท์สามีภรรยาของพวกเจ้ายังไม่เป็นไร แต่ก็ต้องใส่ใจสุขภาพอายวนด้วย ทำไมเพราะตัวเองชอบกินเผ็ด ก็มาบังคับอายวนให้กินรสชาติตามเจ้าแบบนี้?"

"ปัง"

ฟู่จาวหนิงวางตะเกียบลงบนโต๊ะแบบไม่ดังไม่เบา แหงนตาขึ้น

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน