อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1935

อาหารเย็นบ้านตระกูลฟู่กินกันมาถึงช่วงท้ายแล้ว

ฟู่จาวหนิงเข้ามาตอนนี้ ทำให้พวกเขารู้สึกเกินคาดมาก

"เสี่ยวเถา ขอชามตะเกียบข้าชุดนึง"

หลังจากฟู่จาวหนิงเข้ามาก็ไม่เกรงใจ เบียดตัวมานั่งข้างฟู่จาวเฟย

ผู้เฒ่าฟู่เห็นสภาพนี้ของนาง ก็รีบเรียกป้าจง "ไปผัดกับข้าวมาให้จาวหนิงอีกสองจาน เร็วๆ หน่อย"

"โอ้ จะไปเดี๋ยวนี้" ป้าจงรีบวิ่งไปที่ครัว

เสิ่นเชี่ยวกังวลหน่อยๆ "ทำไมกระฟัดกระเฟียดแบบนี้? ทะเลาะกับท่านอ๋องมาหรือ?"

นางไม่เคยมีประสบการณ์ที่ลูกสาวทะเลาะกับลูกเขยแล้ววิ่งกลับบ้านแบบนี้ จึงปรับตัวไม่ได้ขึ้นมาหน่อยๆ

ฟู่จิ้นเชินกลับคีบลูกชิ้นให้กับนางก่อน

"กินคำนึงก่อน นี่ยังกินไม่เสร็จก็รีบหนีกลับมาหรือ?"

ฟู่จาวหนิงเองก็รู้สึกประหลาดใจ "พวกท่านทำไมดูออกว่าข้าโมโห?"

นางรู้สึกว่าตนเองก็ไม่ได้โมโหขนาดนั้นนะ แม้จะวิ่งออกมาแบบหงุดหงิดหน่อย แต่ก็ไม่ได้กระฟัดกระเฟียดอะไรแบบนั้น ทำไมพวกเขามองออกเหมือนไม่ได้นัดกันแบบนี้?

"เจ้าสภาพนี้บอกไม่โมโหใครจะเชื่อกัน? จะว่าไปตอนนี้มันก็เวลากินข้าวพอดี จวนอ๋องก็มีแค่เจ้ากับท่านอ๋องกินข้าวด้วยกัน เจ้าวิ่งออกมาตอนนี้ เขากินข้าวที่บ้านคนเดียวหรือ?" เสิ่นเชี่ยวถาม

"เขาอยู่คนเดียวเสียที่ไหน เขามีคนอยู่ด้วย" ฟู่จาวหนิงยัดลูกชิ้นเข้าไปในปาก แก้มบวมป่องขึ้นมา

ฟู่จาวเฟยเห็นสภาพนางแบบนี้แล้วรู้สึกว่าน่ารักดี จึงอดหัวเราะพรวดขึ้นมาไม่ได้

ท่านพี่เป็นคนเย็นชาเคร่งขรึมมาตลอด ไม่ค่อยได้เห็นตอนที่นางโมโหเหมือนเด็กแบบนี้

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน