อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1938

ฟู่จิ้นเชินเหลือบมองเขา "เสี่ยวเฟย พี่เขยเขาก็ดีกับเจ้านะ ถ้าเขาเคารพฮูหยินเฉิงจริง เจ้าในฐานะเป็นเด็กเล็กสุด ต่อให้คิดจะยืนอยู่ฝั่งพี่สาว ก็ไปตำหนิผู้อาวุโสของพี่เขยเจ้าตรงๆ ไม่ได้"

แบบนี้ถ้าเซียวหลันยวนได้ยินเข้า จะกลายเป็นว่าพวกเขาสั่งสอนไม่ดีไป

พวกเขาพูดกันได้ แต่ฟู่จาวเฟยที่ก่อนหน้าได้รับการคุ้มครองจากเซียวหลันยวนมาตลอด ไม่มีสิทธิ์จะไปด่าทอ

"ท่านพ่อ ข้ารู้แล้ว" ฟู่จาวเฟยเม้มปากสนิท

เรื่องที่ราชาเฮ่อเหลียนกบฏ ถ้าไม่ใช่อ๋องเจวี้ยนหันมาปกป้องเขา เขาคงจะถูกองค์จักรพรรดิโยนออกไปแล้ว

ดังนั้น พี่เขยก็ปกป้องเขามาจริงๆ เขาเองก็ซาบซึ้งไม่น้อยต่อตัวพี่เขย

ข้อดีของฟู่จาวเฟยก็คือรับฟังเหตุผลได้

"อันที่จริงเซียวหลันยวนเองก็ไม่ใช่ว่าไม่ยืนอยู่ฝั่งข้าหรอก สุดท้ายเขาก็ไม่ให้ฮูหยินเฉิงขุดหญ้าเฝิ่นซิงนั่น ให้นางย้ายไปเรือนรับแขกเลย แล้วตอนค่ำก็ยังลงโทษสาวใช้ข้างกายฮูหยินเฉิงให้คุกเข่าด้วย"

ฟู่จาวหนิงถอนใจเบาๆ รู้สึกสับสนหน่อยๆ

อันที่จริงนางก็ไม่มีประสบการณ์ที่เกี่ยวกับด้านนี้เท่าไรนัก

"แล้วเจ้าคิดอย่างไรล่ะ?" ฟู่จิ้นเชินถาม "ทะเลาะแล้วงอนกับอ๋องเจวี้ยนหรือ?"

"ก็ไม่ได้คิดอะไร ข้ารู้สึกว่า เหมือนที่ท่านพูดนั่นล่ะ ถึงอย่างไรก็เป็นผู้อาวุโสที่เขาเคารพ ข้าก็คงต้องยอมนางต่อหน้าเขา แต่ข้าเห็นว่าฮูหยินเฉิงคนนี้ยอมให้ไม่ได้จริงๆ ดังนั้นเลยชิ่งออกมาก่อน จะได้ไม่ต้องไปทะเลาะกับเซียวหลันยวนต่อทีหลัง"

"จาวหนิง เจ้าเองก็ฉลาดมาแต่ไหนแต่ไร คิดถึงชั้นนี้ได้ก็ถือว่าดีมากแล้ว ถ้าหากดื้อรั้นเอาแต่ใจล่ะก็ คงได้อาละวาดไม่สนใครไปนานแล้ว"

ฟู่จิ้นเชินเองให้คนชงชาเข้ามา

"แต่ว่า จะเอาแต่เย็นชาตลอดมันก็ใช่ที ดังนั้นบางครั้งถ้ามันทนไม่ไหวจะโมโหขึ้นมาบ้างก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่"

ตอนนี้จาวหนิงอายุยังน้อย ถ้าเอาแต่คิดอย่างใจเย็นไปซะทุกเรื่อง มันจะไปน่าสนใจตรงไหน

จากที่ฟู่จิ้นเชินเห็น นางอยากร้องไห้ก็ร้องอยากหัวเราะก็หัวเราะ อยากเอาแต่ใจก็เอาแต่ใจเลย

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน