อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1954

เพราะผู้เฒ่าฟู่ค่อนข้างใจกว้าง เรื่องผ่านไปแล้วก็ผ่านไป แต่หวังให้เขากับจาวหนิงไม่ต้องทะเลาะกันมากกว่า

แต่ว่าพ่อตาเขากลับหลอกผ่านไปง่ายๆ แบบนี้ไม่ได้

ถ้าตรงไหนเขาทำไม่ดี ทำให้ฟู่จิ้นเชินเคืองขึ้นมา ฟู่จิ้นเชินคงได้เล่นงานเขาแน่

ตอนนี้เซียวหลันยวนรุ้สึกว่า ด้วยความฉลาดและไหวพริบของฟู่จิ้นเชิน ถ้าจะสร้างรอยร้าวระหว่างเขากับจาวหนิงก็ไม่ใช่ว่าเป็นไปไม่ได้

ดังนั้นพ่อตาคนนี้ เขายังต้องระวังตัวไว้บ้าง

"เรื่องนี้ ได้ยินเจิ้นเชินบอกว่า จาวหนิงเหนื่อยมากที่เมืองเจ้อ ดังนั้นเจ้าไม่ไปรบกวนนาง ให้นางได้หลับพักผ่อนดีๆ คือถูกต้องแล้ว เจ้าเองก็ยังรู้จักเป็นห่วงนาง"

ผู้เฒ่าฟู่กลับไม่รู้ความคิดในใจเขา กลับชื่นชมขึ้นมาเสียด้วยซ้ำ

เซียวหลันยวนคิดจะไม่รบกวนฟู่จาวหนิงได้แบบนี้ ก็ดูเอาใจใส่มากจริงๆ

"ท่านผู้เฒ่า ข้ามาทันอาหารเช้าไหม?"

"มาทันสิมาทัน ยังไม่ได้กินกันเลย เจ้าลองไปดูว่าจาวหนิงตื่นแล้วหรือยัง? อีกเดี๋ยวก็มาด้วยกันนะ"

เสียงผู้เฒ่าฟู่ยังไม่ทันขาดก็เห็นฮูหยินเฉิงเดินเข้ามา

"นี่คือ?"

ฮูหยินเฉิงเดินมาตรงหน้าเขา คารวะออกมาอย่างนุ่มนวล

"คารวะท่านผู้เฒ่าฟู่ ข้าชื่อติงเฉิง มาจากอุทยานเขาเฉิงอวิ๋นใต้ยอดเขาโยวชิง ข้าดูแลอายวนมาตั้งแต่เด็ก เขาเรียกข้าว่าท่านน้า" ฮูหยินเฉิงแนะนำตัวตนฐานะออกมาอย่างชัดเจน

"ที่แท้ก็เจ้านี่เอง"

ผู้เฒ่าฟู่กลับเข้าใจขึ้นทันที โต้กลับมาแค่คำเดียว สีหน้าเองก็ไม่ค่อยยินดีขึ้นมาแล้ว

เดิมทีเมื่อครู่ยังรู้สึกว่าเซียวหลันยวนค่อนข้างเอาใจใส่ ตอนนี้ก็เก็บความชื่นชมนั้นกลับมาแล้ว กลับถลึงตาใส่เขาด้วย

"เจ้าจะพาน้าคนนี้ของเจ้ามาทำไม? เช้าตรู่ขนาดนี้!"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน