อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1955

ท่ามกลางสายตาบีบคั้นของผู้เฒ่าฟู่ เซียวหลันยวนเอ่ยขึ้นว่า "ตอนเด็กๆ ข้าเองก็ได้รับการดูแลจากท่านน้าเฉิงอยู่หลายครั้ง"

ผู้เฒ่าฟู่พอใจนิดๆ กับคำตอบของเขา ถูกต้อง แค่นิดเดียวเท่านั้น

เขาจึงสั่งสอนเซียวหลันยวนขึ้นมาเหมือนกับผู้อาวุโส "มีบุญคุณต้องทดแทนสินะ"

ฮูหยินเฉิงฟังแล้วรู้สึกแหม่งๆ ก็รีบตัดบทเขาทันที

"ตอนนั้นอายวนยังเป็นเด็ก ข้าดูและเขาเป็นสิ่งสมควรอยู่แล้ว"

"เอ๊ะ" ผู้เฒ่าฟู่โต้กลับมา "พูดแบบนี้ไม่ได้สิ ลูกของตนเอง จะดูแลก็เป็นเรื่องสมควร แต่ถ้าไม่ใช่ลูกตัวเอง พอเข้าไปดูแลก็ถือเป็นบุญคุณ ถึงจะบอกว่าต้องเมตตาเด็กของตนเองให้เหมือนดูแลเด็กของผู้อื่น แต่ตัวตนอย่างอ๋องเจวี้ยน คนทั่วไปคงไม่กล้าเอาเขามาเป็นเด็กของตนเองหรอก จริงไหม?"

ใครกล้าเอามังกรมาเป็นเด็กของตนเองบ้างกัน?

ฮูหยินเฉิงรู้สึกว่า คำพูดนี้ของผู้เฒ่าฟู่เหมือนกำลังแดกดันนาง บอกว่านางหน้าด้าน กล้าคิดว่าตนเองเป็นผู้อาวุโสของอ๋องเจวี้ยน

หน้าของนางร้อนผ่าวขึ้นแล้ว

ใครกันแน่ ใครกันที่ให้ข่าวกับนางมา บอกว่าปู่ของฟู่จาวหนิงเป็นชายชราที่เมตตามีคุณธรรม ถ้าไม่ใช่เพราะเขาพูดจาด้วยง่าย บ้านหลังนี้คงถูกคนในตระกูลยึดครองไปแล้ว ปู่หลานทั้งสองคนคงอยู่กันไม่ได้

นางคิดมาตลอดว่าผู้เฒ่าฟู่จะเป็นคนใจดีพูดจาดีและซื่อสัตย์!

แล้วผลลัพธ์ตอนนี้ล่ะ? นี่มันเหมือนคนซื่อตรงไหน? พูดจาด้วยง่ายตรงไหนกัน?

ฮูหยินเฉิงรู้สึกเสียใจขึ้นมาแล้ว นางยังคิดว่าจะลงมือจากทางผู้เฒ่าฟู่นี้ได้

แต่นางไม่รู้ ว่าผู้เฒ่าฟู่อันที่จริงเป็นชายแก่ที่มีความเมตตามาก แต่ว่าหลายปีนี้ถูกฟู่จาวหนิงส่งผลกระทบไปไม่น้อย และพอรู้ว่าจาวหนิงไปลำบากมามากที่ด้านนอก ก่อนหน้านี้เป็นเพราะเขาเจ็บป่วย ต้องเจอกับความไม่ยุติธรรมมามากมาย หลังจากนี้เขาจะไม่เป็นตัวถ่วงนางอีก

และจะไม่ให้อภัยคนที่เคยทำร้ายนางง่ายๆ

พอคิดว่าฮูหยินเฉิงทำให้จาวหนิงต้องน้อยเนื้อต่ำใจ ในใจผู้เฒ่าฟู่ก็แข็งตึงขึ้นมาพอควร

จะมีมารยาทไปทำไม? สวนกลับไปเลยสิ

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน