อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1956

"สวัสดี" ฟู่จาวหนิงยิ้มทักทาย

มองผ่านๆ เหมือนดูไม่ออกว่านางกำลังโกรธ

เซียวหลันยวนคิดต่อไปอีก เพราะเมื่อคืนนี้ได้หลับสบายหรือเปล่านะ ดังนั้นอารมณ์โกรธเมื่อวานเลยหายไปแล้ว? ยิ่งไปกว่านั้น เสี่ยวเยว่ก็น่าจะบอกนางเรื่องที่เขามาเมื่อคืนแล้วกระมัง?

"เมื่อคืนหลับสบายไหม?" เซียวหลันยวนเข้าไปหา จับมือนางไว้

ฟู่จาวหนิงไม่ได้สลัดออก ยังเงยหน้ามายิ้มให้เขาด้วย

รอยยิ้มสดใสยามเช้าตรู่เช่นนี้ แทบจะทำให้เซียวหลันยวนตาพร่าไปแล้ว เขาอยากจะก้มลงไปจูบสักฟอด แต่ท่านปู่กับพ่อตาก็ยังอยู่ที่นี่ แล้วยังมีพวกฮูหยินเฉิงอีก ไม่เหมาะเอาเสียเลย

เซียวหลันยวนจึงได้แค่ทนไว้ก่อน

"พระชายา" ฮูหยินเฉิงยืนอยู่ในห้องโถงทักทายฟู่จาวหนิง

"คารวะพระชายา" ลวี่กั่วคารวะให้อย่างเรียบร้อยทันที

ไม่มีจุดให้ติได้เลย

ฟู่จิ้นเชินเดินเข้ามาแล้ว

"ฮูหยินเฉิงบอกว่าเห็นลูกเขยของข้าเป็นรุ่นหลัง แต่ตอนนี้กลับทำตัวห่างเหินกับลูกสาวข้าเหลือเกิน เพราะไม่กล้าเห็นลูกสาวข้าเป็นรุ่นหลังอย่างนั้นหรือ?"

ฮูหยินเฉิงจึงเห็นฟู่จิ้นเชิน ขณะที่แอบชื่นชมความสง่างามและความหนุ่มแน่นของเขา ก็ถูกคำเย้ยหยันนี้ของเขาแทงใจดำเข้ามา

"แน่นอนว่าไม่ใช่ ข้าแค่ยังไม่คุ้นเคยกับพระชายาเท่านั้น"

ฮูหยินเฉิงเก็บงำอารมณ์ลงมา ตอบกลับเสียงขรึม

"ใช่ไหมล่ะ เพราะไม่สนิทกัน ไม่เข้าใจกัน เมื่อวานเพิ่งจะมาถึงเมืองหลวง ก็เข้าใจผิดกับพระชายาเสียแล้ว ทำให้พระชายาไม่พอใจ เมื่อคืนข้าคิดทบทวนไปมาก็ยังไม่สบายใจ เช้านี้จึงให้อายวนพามาที่นี่ อยากจะมาขอโทษพระชายาด้วยตนเอง"

ฮูหยินเฉิงลดท่าทีลงมาต่ำมาก

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน