อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1957

ฟู่จาวหนิงระอากับเรื่องแบบนี้มากจริงๆ

ดังนั้นต่อให้เซียวหลันยวนจะเรียกนางเสียงต่ำมาทีหนึ่ง คิดจะขัดนาง แต่นางก็ยังพูดต่อไปว่า

"แม้ว่าท่านจะไม่พูดออกมาตรงๆ แต่สิ่งที่ทำออกมา สิ่งที่พูดออกมา คำกลังแสดงออกถึงความไม่ชอบขี้หน้าตัวข้า พลางชี้แนะเซียวหลันยวน ว่าถ้าหากพวกเราอยู่กันไม่ได้ นั่นก็เป็นเพราะตัวข้า ท่านกลัวข้าจะโกรธกลัวข้าเข้าใจผิด แต่ท่านบริสุทธิ์ไร้ความผิด ความรับผิดชอบทั้งหมดอยู่ที่ตัวข้า"

"รวมถึงคำพูดที่ท่านพูดเมื่อครู่นี้ด้วย อะไรคือบอกว่าไม่รู้นิสัยข้าไม่รู้ว่าข้าจะโมโหหรือไม่? ถ้าท่านจริงใจ คงจะถามเซียวหลันยวนที่เป็นรุ่นหลังท่านก่อนแล้ว ว่าข้าชอบหรือไม่ชอบที่ท่านจะมาเรียกชื่อตรงๆ อย่างสนิทสนม? ถ้าท่านไม่มีเจตนาแอบแฝง ท่านคงจะถามไปแล้วว่าข้าชอบรสชาติอาหารแบบไหน รักษาอาการป่วยของเซียวหลันยวนแล้วหรือยัง ท่านคงจะถามมาสักคำแล้วว่าตอนนี้เขากินเผ็ดจะมีปัญหาหรือเปล่า?"

"แต่ท่านไม่พูดตรงๆ ไม่ยอมถามออกมาอย่างเปิดเผย ไม่ตรงไปตรงมา เอาแต่คิดจะพูดจาหลอกล่อมีเจตนาแฝงอยู่นั่นล่ะ"

คำพูดของฟู่จาวหนิงค่อนข้างหยาบคาย เหมือนตบฉาดเข้าไปที่หน้าฮูหยินเฉิงตรงๆ

ฮูหยินเฉิงตั้งแต่เกิดมาถึงตอนนี้ยังไม่เคยเจอคนแบบนี้ คำพูดเหล่านี้มีคนพูดออกมาตรงๆ ได้ยังไงกัน?

ลำไส้ของฟู่จาวหนิงมันตรงแน่วเป็นเส้นหรือไง! ไม่คิดไม่เคี้ยวเลยสักนิดหรือ?

แล้วก็ นางเองก็ไม่มีพิรุธจุดอ่อนตรงไหน ไม่พูดอะไรผิดเลยแม้แต่น้อย แล้วทำไมฟู่จาวหนิงถึงมั่นอกมมั่นใจ มองทะลุความคิดของนางได้อย่างหมดจดขนาดนี้?

คนอื่นอย่างมากก็แค่รู้สึกอึดอัด แต่ก็บอกไม่ถูกว่านางผิดปกติตรงไหน

ลวี่กั่วเองก็ถลึงตามองฟู่จาวหนิง

นางเพิ่งเคยเจอคนแบบนี้ครั้งแรก เหมือนว่าสองมือนั้นฉีกฮูหยินออกมาตรงๆ อย่างไรอย่างนั้น!

นายบ่าวทั้งสอง ทั้งชีวิตยังไม่เคยเจอคนที่หยาบคายตรงไปตรงมาแบบฟู่จาวหนิงมาก่อน

"อันที่จริงข้าเป็นพวกขี้โมโห ไม่ค่อยจะมีความอดทนเท่าไรนัก ขี้เกียจจะมาเล่นกับเล่ห์เหลี่ยมแบบนี้ ข้ารู้สึกว่าถ้าไม่พูดออกมา ท่านเองก็ไม่รู้จะเล่นไม้นี้ไปถึงเมื่อไร คิดแล้วก็ระอา แล้วพอยิ่งเห็นเซียวหลันยวนมองแผนการท่านไม่ออก ข้าก็ยิ่งอารมณ์ไม่ดี หงุดหงิดมาก"

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน