อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1958

ฟู่จาวหนิงมองไปทางลวี่กั่ว "แล้วก็สาวใช้คนนี้ ถ้าไม่ได้การยินยอมจากท่าน นางจะไปเอาความกล้าจากไหนมาบ่นจุกจิกใส่ข้า? เชื่อไหมข้าแทงเข็มนางเป็นใบ้ได้เลยด้วยซ้ำ?"

ลวี่กั่วม่านตาหดลง มือไวกว่าสมอง รีบปิดปากขึ้นมาด้วยความหวาดกลัว

"ดูสิ ถ้าข้าแสดงอารมณ์ไม่เป็นมิตรออกมา นางก็เพิ่งจะรู้จักกลัวข้าเรอะ? ดังนั้นความกำเริบเสิบสานก่อนหน้านี้ ถ้าไม่ใช้เพราะท่านยินยอม ยิ่งไปกว่านั้นพวกท่านคิดว่าข้าจะใจกว้างต่อพวกท่านเพราะเซียวหลันยวน? นี่ก็อธิบายได้แล้วว่าไม่ใช่ว่าพวกท่านไม่รู้จักนิสัยข้า แต่เป็นการคาดเดาไว้ล่วงหน้า แต่แค่เดาผิดไปเท่านั้น"

ฟู่จาวหนิงหัวเราะประชดประชันขึ้นมา

"ประเมินตัวข้าลับหลังไปหลายรอบ ตอนนี้มาบอกว่าไม่สนิทกับข้าไม่รู้จักนิสัยข้า กลัวข้าจะโกรธ? ท่านรู้ไหมว่าคนแบบท่านมันเรียกว่าอะไร? มันเรียกว่าเสแสร้ง พวกหวังดีมีเจตนาแฝง น่ารำคาญสุดๆ ไปเลย"

ผู้เฒ่าฟู่เองก็ถลึงตาโตอ้าปากค้าง

แม้ว่าเขาจะรู้ว่าสองปีนี้หลานสาวจะอารมณ์ฉุนเฉียวขึ้น ปากเองก็ไม่ค่อยจะไว้หน้าใคร แต่ก็ไม่เคยเห็นนางพูดจาตอบโต้ใครยาวเหยียดแบบนี้มาก่อน

หลานเอ๊ย นี่ นี่คงไม่คิดจะด่าฮูหยินเฉิงจนร้องไห้หรอกนะ?

"หนิงหนิง พอแล้วล่ะ" เซียวหลันยวนอุ้มฟู่จาวหนิงขึ้นมา บอกกับฮูหยินเฉิงว่า "ท่านน้าเฉิง ท่านกลับไปก่อนเถิด"

เขาคิดว่าท่านน้าเฉิงคงจะไม่มีหน้าอยู่ที่นี่ต่อแล้ว

พูดจบคำนี้ เขาก็อุ้มฟู่จาวหนิงสาวเท้าใหญ่ก้าวออกไป

"เอ๊ะ?" ผู้เฒ่าฟู่ยื่นมือออกมา แต่ก็รู้สึกเหมือนไม่สะดวกที่จะห้าม จึงตัดสินใจไม่พูดอะไร

ฟู่จิ้นเชินเองก็ตอบสนองขึ้นมา เขาปรับอารมณ์ บอกกับฮูหยินเฉิงว่า "ฮูหยินเฉิงกลับดีดีล่ะ"

แม้เซียวหลันยวนจะให้นางกลับไปก่อน แต่ฟู่จิ้นเชินก็เชิญแขกกลับอย่างชัดเจนเหมือนกัน

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน