อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1977

ยังมีท่าทางสง่างามของอ๋องเจวี้ยนอยู่เสียที่ไหนกัน?

"ศัตรูหัวใจ?"

เซียวหลันยวนครุ่นคิดถึงคำนี้ จากนั้นก็หัวเราะเฮอะขึ้นมา ไม่ชอบใจเอามากๆ

"เขาเป็นไม่ไหวหรอก"

ถ้ามาคิดอย่างละเอียด ต่อให้ไม่มีเขา ฟู่จาวหนิงก็อาจจะไม่เลือกซือถูไป๋ก็ได้

เพราะอะไรกัน?

แน่นอนว่าเพราะซือถูไป๋ไม่ได้เด็ดขาดเหมือนเขา กับองค์จักรพรรดิเอง เขาก็ยังกำเริบเสิบสานได้ขนาดนี้ แต่ซือถูไป๋ล่ะ? ขนาดผู้นำตระกูลซือถูเองก็ยังมาคอยกำหนดเรื่องสำคัญในชีวิตของเขาได้

"หนิงหนิง ข้าจะบอกเจ้าให้ คนอย่างซือถูไป๋ที่อายุยี่สิบกว่าแต่ก็ยังเป็นนายตัวเองไม่ได้ ไม่มีอนาคตหรอก"

เขาบอกกับฟู่จาวหนิงอย่างตั้งใจ

"เชอะ ท่านเองก็พอได้แล้ว เรื่องแค่นี้ก็ตัดสินอนาคตคนอื่นไปเสียแล้ว"

อะไรคือไม่มีอนาคตกัน?

อายุยี่สิบกว่า ยังหนุ่มอยู่มาก อนาคตยังอีกกว้างไกลไร้ขีดจำกัดเถอะ

ฟู่จาวหนิงไม่ใช่คนที่ตัดสินคนง่ายๆ

แต่เหมือนอ๋องเจวี้ยนจะไม่ได้ใจกว้างแบบนั้น

"ท่านอ๋อง พระชายา มากินข้าวกลางวันกันไหม?" ก็ได้ยินเสียงชิงอีตะโกนเข้ามาตามลม

"กินสิ หิวแล้ว ไปกินข้าวกัน" ฟู่จาวหนิงพูดแล้วก็เดนินำกลับไปก่อน

"ไปเดี๋ยวนี้"

เซียวหลันยวนยังไม่ขยับ

ฟู่จาวหนิงคิดว่าเขามีธุระส่วนตัวต้องไปทำ เลยไม่ได้รอเขา เดินกลับไปก่อนแล้ว

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน