อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1978

"แล้วมันไม่ควรหรือ?" องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นทำท่าทางเหมือนสับสนมาก

มองออกว่านางรู้สึกจริงๆ ว่าต้องรอเซียวหลันยวนกลับมากินด้วยกันจึงจะถูก

"ความเร็วในการกินข้าวของพวกท่าน ไม่เหมือนกับเขา ยิ่งไปกว่านั้นนี่ยังอยู่กลางป่ากลางเขาด้วย อยู่ระหว่างเดินทาง ของที่ต้มเสร็จแล้วก็ต้องรีบกิน ไม่มีความจำเป็นต้องมารอให้ครบคน ใครก็ไม่รุ้ทั้งนั้นว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดคิดอะไรขึ้น" ฟู่จาวหนิงอธิบายออกมาอย่างอดทน

ถึงอย่างไรก็ตัดสินใจเดินทางมาด้วยกันแล้ว ยังต้องเดินทางด้วยกันอีกระยะหนึ่ง พูดให้ชัดเจนไว้ก่อนดีกว่า จะได้ไม่ต้องมานั่งพูดทุกวันหลังจากนี้

"แต่ว่า..."

"ไม่มีแต่อะไรทั้งนั้น กินไปเถอะ" ฟู่จาวหนิงตัดบทองค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น

อธิบายรอบเดียวก็เพียงพอแล้ว ถ้าต้องมาอธิบายตลอด นางเองก็ทำไม่ได้หรอก

ถึงอย่างไรนางก็ยกชามขึ้นกินอย่างเอร็ดอร่อยแล้ว

"ท่านน้าเฉิง..."

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นพอเห็นฟู่จาวหนิงกินอย่างไม่ทุกข์ร้อน ก็อดมองไปทางฮูหยินเฉิงไม่ได้

"พวกเรารอก่อน" ฮูหยินเฉิงเอ่ยขึ้น

ในฐานะที่นางเป็นผู้อาวุโส เรื่องจะกินก่อนที่เซียวหลันยวนจะกลับมานางยิ่งทำไม่ได้เลย

ถ้าเผื่ออีกเดี๋ยวเซียวหลันยวนไม่พอกิน นางก็ยังกินน้อยลงหน่อย แล้วแบ่งให้ได้

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นไม่ได้สนใจจะกินเอง ฮูหยินเฉิงยิ่งรู้สึกดีกับนาง

ถ้าเป็นภรรยา ก็ควรจะมองสามีเป็นแผ่นฟ้า กินข้าวการจะรอหน่อยก็สมควรอยู่ มากินเองได้ยังไงกัน?

ดังนั้น ฟู่จาวหนิงจุดนี้ไม่ได้มาตรฐานเลยจริงๆ

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นเหมาะสมกับเซียวหลันยวนมากกว่า ด้านตัวตนฐานะเองก็เหมือนกัน

เซียวหลันยวนผ่านไปพักหนึ่งถึงจะเห็นตัว

ข้าวต้มชามนี้ของฟู่จาวหนิงกินไปเกือบหมดแล้ว พอเงยหน้ามองไป ก็เห็นเขาหอบช่อดอกไม้ป่ากลับมา

นางงงงันไปพักหนึ่ง

เซียวหลันยวนบอกว่าให้รอนิดนึง ที่แท้ก็ไปเด็ดดอกไม้หรือ?

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน