อ๋องพิการผู้โปรดปรานชายาแพทย์หยิ่งยโส นิยาย บท 1984

ฮูหยินเฉิงถึงอย่างไรก็ไม่สบอารมณ์ฟู่จาวหนิงจริงๆ

นี่เป็นหญิงสาวที่เกินความเข้าใจที่นางเคยรู้จักมาจริงๆ กิริยาท่าทางก็ตรงไปตรงมา ชอบก้าวเท้ายาวๆ เหมือนสายลม เวลาหัวเราะก็เห็นฟัน เสียงหัวเราะก็ไม่มีปิดบัง

ตอนที่กินก็ไม่มีการยับยั้งควบคุม ปริมาณการกินของฟู่จาวหนิงยังมากกว่านางและองค์หญิงใหญ่รวมเข้าด้วยกันอีก บางครั้งกระทั่งแอบใช้มือขโมยกินด้วย พอถูกเซียวหลันยวนจับได้ก็ทำหน้าทะเล้นใส่

ยิ่งไปกว่านั้น ระหว่างทางพอเห็นอะไรที่นางสนใจก็จะหยุดลง บางครั้งก็หายเข้าไปในป่าครึ่งค่อนวันไม่รู้ไปทำอะไร

ทั้งที่บอกว่าจะเร่งเดินทาง แต่กลับถูกนางถ่วงเอาไว้หลายวัน

เซียวหลันยวนเองก็ยังตามใจนาง

"ไม่รู้ว่าพระชายาอ๋องเจวี้ยนเคยเห็นของทะเลพวกนั้นจริงไหม"

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นกลับรู้สึกอยากรู้อยากเห็นมาก

ถึงอย่างไรนางก็ไม่เคยเห็นมาก่อน เมื่อครู่ตอนได้กลิ่นคาวทะเล นางยังรู้สึกรับไม่ค่อยได้เลย

ของที่เหม็นขนาดนั้นจะเอาเข้าปากได้อย่างไรกัน?

นางรู้สึกคาดหวังให้อ๋องเจวี้ยนเห็นฟู่จาวหนิงตอนที่ทำของเหล่านี้ แล้วเกิดความรังเกียจและตกใจขึ้นมา

ฮูหยินเฉิงระหว่างทางก็ดูไม่สบอารมณ์ฟู่จาวหนิงมาก แต่องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้นดูแล้ว กลับอิจฉามาก

เพราะฟู่จาวหนิงดูมีความสุขจริงๆ เป็นตัวของตัวเองมาก ที่สำคัญที่สุดคือ อ๋องเจวี้ยนเอาใจนางน่าดู ตามใจนางทุกอย่าง

องค์หญิงใหญ่ฝูอวิ้น บางครั้งตอนเห็นสายตาอ๋องเจวี้ยนที่มองฟู่จาวหนิง ในใจก็รู้สึกรวดร้าวขึ้นมา

หรือว่าอ๋องเจวี้ยนชอบฟู่จาวหนิงที่ไม่มีท่าทีของหญิงสาวชั้นสูงแบบนี้?

หลังจากฟู่จาวหนิงขึ้นรถม้าใหม่อีกครั้ง เซียวหลันยวนก็ได้กลิ่นคาวทะเล แม้นางจะไม่ได้แตะเลย แต่กลิ่นนี้มันก็รุนแรงเอามากๆ

"ซื้อแล้วหรือ?"

เซียวหลันยวนรู้ว่านางลงจากรถม้าไปซื้ออาหารทะเล

"ซื้อแล้ว ไป๋หู่กับสืออีหิ้วกันมา"

"ซื้ออะไรมา?"

"กุ้งมังกรใหญ่! ปูทะเลใหญ่! หอยทะเลใหญ่!"

เซียวหลันยวนเห็นดวงตาของฟู่จาวหนิงเปล่งประกาย นางเกือบจะกลืนน้ำลายเอื๊อก

"เจ้าเคยกินมาแล้วหรือ?"

เอิ่ม ฟู่จาวหนิงเก็บสีหน้าทันที

ประสบการณ์ใช้ชีวิตในเมืองหลวงมาตลอดก่อนหน้านี้ของนาง เป็นไปไม่ได้เลยที่จะเคยกิน แค่เห็นก็ไม่น่าจะเคยเห็นด้วยซ้ำ

แต่ว่า นางไม่รู้ว่าคนอื่นจะปรุงเป็นไหม ถ้าเผื่อนางต้องลงมือเอง เช่นนั้นก็คงจะอธิบายลำบากหน่อย

ดังนั้นฟู่จาวหนิงจึงครุ่นคิด

แต่ว่าการแสดงออกที่นางครุ่นคิดว่าจะตอบอย่างไร ในสายตาเซียวหลันยวน เขาก็เข้าใจขึ้นมาหน่อยๆ แล้ว

"คงไม่ได้เหมือนกับอาจารย์ลึกลับคนนั้นของเจ้าใช่ไหม อธิบายลำบากหรือ?"

ฟู่จาวหนิงหัวเราะออกมา

"อันที่จริงก็ไม่ได้พูดลำบากอะไรขนาดนั้น อาจารย์ของข้าคนนั้น ท่านเองก็รู้ ก่อนหน้นี้เขาไม่ใช่ว่าวิ่งแจ้นไปทั่วหรอกหรือ? ดังนั้นของเหล่านี้เขาเคยกินมาแล้ว แล้วยังเอากลับมาให้ข้าตั้งหลายรอบ สอนข้าว่าจัดการอย่างไร แน่นอน ที่เขาเอากลับมาตัวเล็กหน่อย แต่ของพวกนี้ พอรู้แล้วก็เหมือนกันหมด โดยเฉพาะกับคนที่ฉลาดอย่างข้าด้วย ใช่ไหมล่ะ?"

"อือฮึ"

เซียวหลันยวนมองนางขำๆ พยักหน้าให้

ของทะเลเหล่านี้ อาจารย์ของนางจะเอากลับมาที่เมืองหลวงที่ห่างไกลให้นางกินได้อย่างไรกัน?

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน